Me, myself and I...

En zo is het... beslissingen nemen... knoppen omzetten... accepteren en loslaten... overbodige ballast afschudden... ik doe de afgelopen jaren niet anders lijkt het.
Na een lange aanloop zette ik een paar jaar geleden vrij rigoreus iets in gang... alle zekerheden gingen overboord door m'n baan én inkomen op te zeggen... Het was het beste besluit dat ik ooit genomen heb met als basis een heilig vertrouwen dat alles reg sal kom als je je hart volgt. Af en toe donder(de) ik weer in een oude valkuil, maar de ingeslagen weg wordt steeds weer opgepakt...

Als iemand die je bijna dagelijks ziet, ineens out of the blue zegt: "jeeee, wat zie jij er goed uit!" en de weegschaal bijna als vanzelf naar beneden gaat bijstellen, zonder dat je daar meer moeite voor moet doen, dan weet je dat het goed is... de weg is weer gevonden...
Geen idee wat de toekomst brengt, maar ik heb er zin in...

***********************************************

Ogenblik

Hij begreep één belangrijk iets:

beslissingen zijn niet meer dan het begin.

Wanneer je er één neemt,

duik je in feite in een machtige stroom,

die je meevoert naar een plek waarvan

je op het moment van de beslissing niet eens had durven dromen

[uit: 'De Alchemist' - Paulo Coelho]

Bloedbandglibberstrepen...

In februari trok ik strepen . Het kostte wat moeite maar het is gelukt, zélfs de beruchte glibberstreep is gezet.
Maar wat doe je met bloedbandglibberstrepen? Die zijn nog lastiger... Je deelt je DNA, je deelt je verleden. En soms, heel uitzonderlijk soms, deel je immens verdriet. En juist in die kwetsbaarheid kom je heel dicht bij elkaar, in de duisterste tijden ontstaan mooie gesprekken. Soms letterlijk in het duister van de nacht, urenlange gesprekken met veel tranen en veel lachen.

Noem me naïef, dwaas enz., maar ik geloof in de groei en verdieping van relaties door pijn, verdriet, intimiteit, juist wanneer je op je allerkwetsbaarst bent. Het kan ook fout gaan, de wegen kunnen scheiden, maar ook dat is emotie en kwetsbaarheid.
Bij de bloedband, daar werkt het zo dus niet... het blijft een ingewikkelde, niet zelf gekozen relatie. Na een jaar vol emotie, delen, prachtige gesprekken, intimiteit enz. is het inmiddels alweer 1,5 jaar oppervlakkige business as usual. De treinen denderen over compleet verschillende sporen en heel af en toe scheren de locomotieven oppervlakkig langs elkaar heen. En daar blijft het bij.

Vandaag trek ik weer een vette streep. Ik accepteer dat het is wat het is en kies voor mezelf! Beter laat dan nooit...