Me, myself and I...

En zo is het... beslissingen nemen... knoppen omzetten... accepteren en loslaten... overbodige ballast afschudden... ik doe de afgelopen jaren niet anders lijkt het.
Na een lange aanloop zette ik een paar jaar geleden vrij rigoreus iets in gang... alle zekerheden gingen overboord door m'n baan én inkomen op te zeggen... Het was het beste besluit dat ik ooit genomen heb met als basis een heilig vertrouwen dat alles reg sal kom als je je hart volgt. Af en toe donder(de) ik weer in een oude valkuil, maar de ingeslagen weg wordt steeds weer opgepakt...

Als iemand die je bijna dagelijks ziet, ineens out of the blue zegt: "jeeee, wat zie jij er goed uit!" en de weegschaal bijna als vanzelf naar beneden gaat bijstellen, zonder dat je daar meer moeite voor moet doen, dan weet je dat het goed is... de weg is weer gevonden...
Geen idee wat de toekomst brengt, maar ik heb er zin in...

***********************************************

Ogenblik

Hij begreep één belangrijk iets:

beslissingen zijn niet meer dan het begin.

Wanneer je er één neemt,

duik je in feite in een machtige stroom,

die je meevoert naar een plek waarvan

je op het moment van de beslissing niet eens had durven dromen

[uit: 'De Alchemist' - Paulo Coelho]

Wankel evenwicht...

De neverending zoektocht naar balans... wankel evenwicht vinden... koorddansen... Kahlil Gibran heeft het mooi verwoord... het lijkt zo simpel...

**************************************************

Je rede en je hartstocht zijn je ziel als roer en zeilen.
Wanneer je zeilen scheuren of je roer breekt, kun je alleen nog meedrijven of slingeren en ronddobberen op volle zee.
Want de rede alleen is een kracht die afremt. En hartstocht zonder tegenwicht is als een vlam die zichzelf verteert.
Maar als de rede opstijgt tot de hoogten van de hartstocht, klinkt een melodie op in je ziel.
En als de hartstocht wordt geleid door de rede, zal zij telkens weer herleven en als een feniks herrijzen uit de as.
Laat verstand en begeerte twee welkome gasten zijn in jouw huis.
En de ene gast onthaal je net als de andere, want zorg je beter voor de een dan voor de ander, dan zul je de liefde en het vertrouwen van beide verliezen.

[uit: De Profeet - Kahlil Gibran]

Koorddansen...

Strepen, grenzen, balans... aantrekken & afstoten, geven & nemen. Wie bepaalt wat en hoe ga je ermee om als de grenzen steeds verschuiven of ongelijk zijn? Mag ieder hetzelfde of mag de een net iets meer dan de ander? Het voelt soms als koorddansen, en dan vooral heel erg ongeoefend. Vooruit, achteruit, stukje naar links, stukje naar rechts, naar beneden donderen, opstaan en daar gaan we weer... van voor af aan... En hoe lang ga je daar dan mee door? En wie bepaalt wat dus? Dat zou niet eens een vraag moet zijn, ieder bepaalt zijn eigen grenzen, maar zo simpel als het lijkt, zo makkelijk is het in de praktijk niet, niet altijd in ieder geval. 

Deze tekst kwam ik net tegen, hij past wel... Inlijsten, ophangen en uit het hoofd leren!

***************************************************

Er bestaat een woord dat veel mensen maar met moeite in de mond nemen: nee.

Wie nooit nee zegt, vindt zichzelf een genereus, begripvol en beschaafd mens, want nee zegt men niet,

het riekt naar egoïsme, getuigt van weinig spiritualiteit.

Een strijder van het licht trapt niet in de val.

Soms kan iemand ja tegen een ander

en tegelijkertijd nee tegen zichzelf zeggen.

Daarom komt er nooit een ja over zijn lippen,

als zijn hart nee zegt.

[Uit: De strijders van het licht - Paulo Coelho]

***************************************************