Bab Doukkala

Vandaag ga ik nog weer even terug naar Marrakech in 2009, het vervolg op de blog van 7 november. En voor de laatste blog uit die serie met je even terugbladeren naar 21 mei 2010 (Iedere avond feest). Maar nu dus terug naar 22 maart 2009...

***************************************************



Hierbij weer een update. De Couchsurf-meeting was geslaagd en erg gezellig. Veel jonge Marokkanen, zélfs 3 Marokkaanse vrouwen, een Amerikaanse, een Portugees-Belgische en ik. Na veel kletsen, thee drinken en een late avondmaaltijd ben ik om een uur of één m'n bedje ingerold. Moe maar voldaan! Het was een verademing Marokkanen te ontmoeten die gewoon leuk en aardig zijn. Heel wat anders dan die zeikerds op straat met hun aanklampgedrag, die zijn echt ronduit onbeschofd, helemaal als je 's avonds laat over straat loopt. Maar ook dat hoort erbij hier. [noot 23nov11: ik was toen overduidelijk iets teveel rotte appels tegengekomen; er zijn echt wel meer aardige Marokkanen :-)]

Vanochtend ben ik na het ontbijt via Bab Doukkala naar Jemaa el Fna gewandeld. Dat is een mooie route, want daar heeft het massatoerisme nog niet toegeslagen. Ook de souk in Doukkala is superdruk, maar de straten zien tot diep in de avond vooral zwart van de lokale bevolking met af en toe een toerist die het aandurft van de standaard route af te wijken.
De souks en straten rondom Jemaa waren al verpest door het toerisme en dat is alleen maar erger geworden. [noot 23nov11: in september 2010 stond er tot mijn grote verbijstering ineens een Kentucky Fried Chicken naast de Koutoubia tegenover Jemaa el Fna... dat dus...]. Het is echt onvoorstelbaar hoe snel de toerismemarkt hier in een paar jaar tijd is veranderd. Maart was altijd rustig. Het lijkt nu wel hoogseizoen zoals in mei en september. Bij Toubkal moet je in de rij staan voor een tafeltje... Goed voor de bevolking en economie, maar ik hoop echt dat ze het authentieke vasthouden en zich niet teveel aanpassen het westerse toerisme. IJdele hoop waarschijnlijk... Toubkal heeft in het hurktoilethokje inmiddels een gewone wc-pot geplaatst tegenover het hurktoilet. Volle bak en er valt wat te kiezen... Maar het is wel een concessie aan het toerisme.

Maar goed, ik liep dus in het drukbevolkte Bab Doukkala, was net de hoek om uit de Rue Dar el Bacha... hoor ik ineens mijn naam. Kun je het je voorstellen? Ik had echt even zoiets van 'Huh, ben ik dat'? En ja hoor, middenin de mierenhoop van mensen in de souk van Marrakech loop ik Jurk weer tegen het lijf. Echt onvoorstelbaar en tegelijkertijd verbaast het me niet, zo gaat het al zolang als ik hem ken. Blijkbaar loopt er nog steeds een lijntje.
Eigenlijk kan ik hem geen Jurk meer noemen. Hij draagt helemaal geen jurk meer. Heb net aan hem gevraagd hoe dat zit. Het was verplichte dracht voor officiële gidsen, maar die verplichting is afgeschaft. Weer een concessie dus... Ik zie Jurk liever in een jurk. Maar ja, ik denk niet dat hij zich daar iets van aan trekt.


Verder valt er weinig te melden. Ik ga zo lunchen en dan weer lekker plonzen in het zwembad.

Leven van 1 euro per dag…

Een paar weken geleden liep ik virtueel tegen een boekje aan met de intrigerende titel 'Leven van 1 euro per dag'. Via Bol.com tikte ik het tweedehands op de kop voor 2 euro + de Bol-verzendkosten en, wat een verrassing, de verkoper deed er gratis ook nog het boekje 'Meer doen met minder' bij. In het kader van mijn zelfverkozen veel-minder-tot-geen-inkomen-tijd die er aan zit te komen vanaf 1 juni, zeer nuttige boekjes. Ik ben al een behoorlijke consuminderaar, maar het kan altijd beter.
'Leven van 1 euro per dag' dat gaat mij niet lukken, ik zie mezelf niet door de supermarkt scharrelen langs 'gratis-proeven-standjes' in het kader van een gratis maaltijd, maar het was wel een ontzettend leuk en inspirerend boek waarin de consumptiemaatschappij op een leuke, niet-belerende manier aan de kaak wordt gesteld. Na een jaar is het leven van 1 euro per dag-project voorbij, maar de schrijfster is voorgoed veranderd én een stuk gelukkiger.

Wat consuminderen betreft, dat heeft niets met gierigheid, verkeerde zuinigheid of vrekkigheid te maken, maar alles met keuzes maken (wat heb je echt nodig? waar word je gelukkig van?) en met beseffen dat genoeg genoeg is. De schrijvers van 'Meer doen met minder' zijn vrij extreme consuminderaars, maar de regel die ze hanteren is wel een interessante. Halveer, halveer nog een keer en nog een keer, net zo vaak tot het pijn doet, dan vermeerder je weer tot het voor jou weer aangenaam is. Dat is het punt waarop je precies genoeg hebt. Je hebt geen hele streep tandpasta nodig zoals in de reclame, een erwtje is genoeg.

De grap is dat veel mensen denken dat ik:
a) heel veel verdien
b) enorm gelukkig word van gadgets en andere luxe-artikelen
c) veel reis
d) ontzettend 'zuunig' ben
(de mensen die a, b en/of c denken, denken dan weer niet d en omgekeerd)

En deels is dat waar:
a) Ik heb qua inkomen absoluut niet te klagen, maar 32 uur werken in een secretaressebaan en in je eentje opdraaien voor alle vaste lasten is niet wat ik versta onder heel veel verdienen.
b) Ik kan inderdaad heel blij worden van mijn fijne smartphone. Maar die gaat vervolgens wel mee tot 'ie óf kapot is óf echt niet meer mee kan komen met de nieuwe techniek.
Én hij levert geld op. In maart zag ik in Londen twee supergave, inspirerende boeken. Loodzwaar en duur. Via het gratis WiFi-netwerk ter plaatse kwam ik er op mijn smartphone achter dat de boeken bij Amazon een stuk goedkoper waren en bovendien nog gratis thuisbezorgd zouden worden. Dat scheelde heel veel euro’s én sjouwwerk. Gadgets en andere tastbare goederen moeten voor mij wel nut hebben, anders hoef ik ze echt niet. En meedoen aan de mallemolen van ieder jaar een beter apparaat… ik heb geen dvd-recorder, maar een videorecorder uit 1994, doet het nog prima!
c) Wat het reizen betreft, dat doe ik niet extreem veel en als ik het doe is het meestal erg low budget. Slapen in hostel (veel gezelliger dan een hotel als je alleen reist en heel veel goedkoper dan die asociaal dure eenpersoonskamers/bezemkasten in een hotel), eten en drinken halen bij de lokale supermarkt en in het hostel koken en eten of buiten picknicken enz. Het bespaart vele euro’s en nog veel belangrijker: het is véél leuker en gezelliger dan opgeprikt alleen in een restaurant zitten of fastfood naar binnen proppen bij de Mac.
d) En 'zuunig', nou ja, als iemand het zo wil noemen, prima, zolang ze daar geen gierig mee bedoelen, want dat is toch echt iets heel anders. Door op de kleintjes te letten en mijn geld niet onnodig uit te geven, heb ik wel mooi een paar fijne camera’s en lenzen kunnen kopen, de Basisopleiding van de Fotoacademie in Amsterdam kunnen doen, veel reisjes naar Marrakech kunnen maken en durf ik het ook aan mijn baan op te zeggen om uit te vogelen of ik uiteindelijk een deel van mijn inkomen uit mijn passie kan halen…

En los van alle voordelen die het consuminderen mij oplevert, het is ook nog eens goed voor onze aardbol die al veel te veel uitgeput is door de dolgedraaide consumptiemaatschappij waarin krimpen hetzelfde is als vloeken en alleen meer, meer en groter lijkt te tellen.