voor mijn nichtje zonder naam...

Ik blijf me erover verbazen hoe sommige gebeurtenissen en data in mijn geheugen gebeiteld lijken te staan. 5 april 1979... opgenomen in het ziekenhuis voor blaasproblemen... Het viel mee, gelukkig.
7 april 1979 mocht ik naar huis...
Blij aapje... uiteraard... Kind in ziekenhuis was in die dagen toch iets anders tegenwoordig. Strenge verpleegsters, strenge bezoekregels, vies eten, dat je nog net niet door je strot geduwd werd en niet te vergeten... dat megavieze Zwolse water, blegh!

Thuis dus weer... met oma naar de Palmpasenoptocht kijken aan het eind van de straat en weer naar huis. En toen kwam er telefoon, die hadden we sinds kort..., mijn oom aan de lijn... mama in tranen...
Tante was bevallen van een doodgeboren dochtertje... Dat maakte indruk, heel veel indruk... ik was bijna 9.

Tot op de dag van vandaag denk ik er ieder jaar aan op 5 en 7 april. Ieder jaar draait de film en ieder jaar denk ik aan dat kleine meisje dat geen naam heeft en waarvan ik niet weet waar ze begraven ligt. Ze is een nummer op een begraafplaats in het bos. Niemand in het gezin praat over haar, soort van verboden terrein. Als kind heb ik het weleens geprobeerd, naïef als ik was, aan mijn tante vragen hoe ze geheten zou hebben... antwoord kreeg ik niet.
En bij de gemeente mogen ze mij niet vertellen waar ze ligt, want dat recht is alleen voorbehouden aan de ouders, zus en broer.

Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom ze geen naam heeft... weggestopt...

Ik begrijp dat niet...

Ik steek zondag een kaarsje voor je aan... X

Dierbare vriendschappen...

Bijzondere vrienden... ik heb ze... We kennen elkaar nog maar een paar jaar en hebben elkaar slechts 3x in het eggie gezien. De eerste ontmoeting was heel kort, 'hoi' 'hoi', zoiets... in het crematorium, hij was zijn beste vriend verloren en ik...? ik was een bijzondere vriend kwijt. Een jaar later kwamen we elkaar tegen op een feestje, van zijn zus, mijn collega. Mailen kunnen we als de beste, afspreken, het kwam er nooit van. Tot ik in het najaar van 2011 vertelde dat ik bier lustte... De date was snel gemaakt, half 4 de kroeg in en rond een uur of 12 's nachts rolde ik m'n huis weer in. Nooit uitgekletst en geouwehoerd.

Vanochtend kreeg ik ineens een mail, out of the blue... 'heb je vanavond wat te doen?' Ja, dat had ik, maar het woordje 'Floyd' in het onderwerp triggerde mij genoeg. Wat het ook is, ik ga mee! Deal, jij pikt mij op, ik doe de kaartjes... En zo was ik vanavond ineens via Arnhem onderweg naar Nijmegen met een bijzondere vriend. Geweldige muziek, leuke avond en bijzonder, want, ja, hij was er óók bij, Ronald... In de toegift kwam Wish you were here voorbij, als vanzelf keken we allebei naar boven, voor hem, en hij is erbij.

Ruim 5 jaar alweer... Het is fijn te weten dat ik niet de enige ben die nog vaak aan hem denkt...

Voor altijd in ons hart, ver weg en toch vaak nog heel dichtbij...

Vaarwel...

Johanna Berghorst - Koetsier

9 mei 1943 - 30 mei 2012

Ik denk...

ik denk

als het regent

laat ze niet nat worden

en als het stormt

vat ze geen kou

en ik denk ook

dat dat denken

niet helpt

want je wordt nooit meer

nat noch vat je een kou

want het regent

noch waait ooit

meer voor jou

[Bert Schierbeek]

Dag lieve Blitz...

En dan krijg je het bericht dat het 11 jaar oude hondje van je zus is doodgebeten door de eigen Duitse Herder...

Bloedstollend mooi

Sommige nummers zijn het waard in een blog te eindigen. Op 17 december 2011 zat ik met de familie op Landal Landgoed 't Loo, genietend van een oergezellig weekend. Uiteraard werd de verbinding met de buitenwereld goed in stand gehouden via het 3G netwerk. Tegen het eind van de middag kreeg ik dit berichtje binnen op Twitter

Naaa, dat werkt niet hè, in gezelschap zonder koptelefoon op je smartfoon luisteren... maar ik deed het toch.  Het werd stil in mij (dat is trouwens een ander mooi nummer). Kippenvel en heel stil. Sinds die zaterdag in december is er geen dag voorbij gegaan dat ik het nummer niet minstens één keer per dag heb gedraaid, meestal veel vaker. Indringend, ontroerend, kwetsbaar, mooi, verstild en zo kan ik nog wel even doorgaan, ik kom woorden te kort en eigenlijk zijn er helemaal geen woorden nodig. Het nummer raakt me diep, iedere keer opnieuw.

Shine on you crazy diamond...

Een bijzonder mens en hij ging veel te vroeg dood :'( ...

Bab Doukkala

Vandaag ga ik nog weer even terug naar Marrakech in 2009, het vervolg op de blog van 7 november. En voor de laatste blog uit die serie met je even terugbladeren naar 21 mei 2010 (Iedere avond feest). Maar nu dus terug naar 22 maart 2009...

***************************************************



Hierbij weer een update. De Couchsurf-meeting was geslaagd en erg gezellig. Veel jonge Marokkanen, zélfs 3 Marokkaanse vrouwen, een Amerikaanse, een Portugees-Belgische en ik. Na veel kletsen, thee drinken en een late avondmaaltijd ben ik om een uur of één m'n bedje ingerold. Moe maar voldaan! Het was een verademing Marokkanen te ontmoeten die gewoon leuk en aardig zijn. Heel wat anders dan die zeikerds op straat met hun aanklampgedrag, die zijn echt ronduit onbeschofd, helemaal als je 's avonds laat over straat loopt. Maar ook dat hoort erbij hier. [noot 23nov11: ik was toen overduidelijk iets teveel rotte appels tegengekomen; er zijn echt wel meer aardige Marokkanen :-)]

Vanochtend ben ik na het ontbijt via Bab Doukkala naar Jemaa el Fna gewandeld. Dat is een mooie route, want daar heeft het massatoerisme nog niet toegeslagen. Ook de souk in Doukkala is superdruk, maar de straten zien tot diep in de avond vooral zwart van de lokale bevolking met af en toe een toerist die het aandurft van de standaard route af te wijken.
De souks en straten rondom Jemaa waren al verpest door het toerisme en dat is alleen maar erger geworden. [noot 23nov11: in september 2010 stond er tot mijn grote verbijstering ineens een Kentucky Fried Chicken naast de Koutoubia tegenover Jemaa el Fna... dat dus...]. Het is echt onvoorstelbaar hoe snel de toerismemarkt hier in een paar jaar tijd is veranderd. Maart was altijd rustig. Het lijkt nu wel hoogseizoen zoals in mei en september. Bij Toubkal moet je in de rij staan voor een tafeltje... Goed voor de bevolking en economie, maar ik hoop echt dat ze het authentieke vasthouden en zich niet teveel aanpassen het westerse toerisme. IJdele hoop waarschijnlijk... Toubkal heeft in het hurktoilethokje inmiddels een gewone wc-pot geplaatst tegenover het hurktoilet. Volle bak en er valt wat te kiezen... Maar het is wel een concessie aan het toerisme.

Maar goed, ik liep dus in het drukbevolkte Bab Doukkala, was net de hoek om uit de Rue Dar el Bacha... hoor ik ineens mijn naam. Kun je het je voorstellen? Ik had echt even zoiets van 'Huh, ben ik dat'? En ja hoor, middenin de mierenhoop van mensen in de souk van Marrakech loop ik Jurk weer tegen het lijf. Echt onvoorstelbaar en tegelijkertijd verbaast het me niet, zo gaat het al zolang als ik hem ken. Blijkbaar loopt er nog steeds een lijntje.
Eigenlijk kan ik hem geen Jurk meer noemen. Hij draagt helemaal geen jurk meer. Heb net aan hem gevraagd hoe dat zit. Het was verplichte dracht voor officiële gidsen, maar die verplichting is afgeschaft. Weer een concessie dus... Ik zie Jurk liever in een jurk. Maar ja, ik denk niet dat hij zich daar iets van aan trekt.


Verder valt er weinig te melden. Ik ga zo lunchen en dan weer lekker plonzen in het zwembad.

Als je geen liefde hebt voor elkaar...

11-11-11, 11u als aanvangstijd voor haar afscheid, ze had het niet beter kunnen regisseren. Mijn oude buuf hield wel van een geintje.
Vanochtend hebben we afscheid van haar genomen, 87 jaar, mooi mens!

Vaak heb ik de afgelopen week terug gedacht aan die keer dat ze me naar bed bracht. Ik zal een jaar of 5 geweest zijn. 'Zal ik jou eens even heel lekker instoppen?' Ze trok de dekens lekker omhoog rond mijn nek en pakte toen de onderste puntjes van het kussen, trok ze naar beneden en duwde ze ook lekker in mijn hals. 'Dat vond Sjaak (= Jacques, haar jongste zoon, toen inmiddels een jaar of 17/18) vroeger ook zo fijn'.
Sinds die avond dat ze me zo lekker inpakte, trek ik iedere avond trouw de kussenpuntjes rond mijn nek. Het is inderdaad fijn!!!

Ik ben niet zo van het woord van God, maar in de essentie van de tekst hieronder kan ik me helemaal vinden. Het was een van haar favoriete teksten en ik herken haar er ook in.

Dag lieve gekke buurvrouw! En sorry dat ik je weleens heb geplaagd met nepspinnen, zelfs daarvoor sprong je van angst bovenop de kruk in de keuken. Rust zacht!

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
vallen de dromen in duigen.
Dromen van vrede worden niet waar,
kwaad is niet om te buigen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.

Als je geen antwoord geeft op verdriet,
zullen de tranen niet drogen.
Als je het leed in de wereld niet ziet,
worden Gods woorden verbogen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.

Als je geen oog hebt voor het gemis,
als je geen brood weet te delen.
Denk dan aan Jezus,
die brood en die vis,
uit liefde deelde met velen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
is er geen hoop meer op zegen.
Kinderen maak de liefde toch waar,
schrijf het op alle wegen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.
(Hanna Lam)

Terug in Mrksj

Ideeën genoeg voor blogs, maar ze moeten nog even rijpen. Bloggen deed ik een paar jaar geleden gewoon op Hyves en gelukkig heb ik er een paar bewaard. Marrakech… al lezend ben ik zo weer terug. Ik heb nog stapels handgeschreven krabbels liggen over de avonturen van vijf, zes jaar geleden, misschien wordt het tijd die eens uit te werken. Dat kon wel eens erg vermakelijk zijn. Vandaag alvast een blog uit de oude doos. Terug naar 20 maart 2009...

************************************************

Aangezien er nieuwsgierige aagjes zijn die graag op de hoogte blijven van mijn dagelijkse vakantiebeslommeringen zal ik proberen mijn blogje trouw bij te werken. Let vooral niet op de typfouten, Arabische toetsenborden zitten iets anders in elkaar dan de standaard qwerty toetsenborden. Blind lukt aardig maar het is nog even wennen.
De reis hier naar toe ging vlekkeloos. Prachtig helder weer tot we boven Marokko kwamen; de lucht werd steeds grauwer en donkerder. Boven Marrakech was het weer filevliegen, maar na een paar rondjes konden we landen.
Zon en regen tegelijk dus het was een landing onder begeleiding van een regenboog. Dat geeft hoop als je in een Boeing 737-800 zit. Die schijnen wel eens problemen te hebben met de hoogtemeter.
Na de bureaucratische rompslomp met formulieren en stempels kon het gevecht met de taxichauffeur beginnen. 15 euro voor een ritje van hooguit 4 km naar mijn hotel. Ik dacht het niet!!! Ter vergelijking: voor 2 à 3 euro brengen ze je vanuit het centrum naar de supermarkt aan de rand van de stad en dat is 6 km.
Eindeloze discussie. Het officiële tarief is 3 euro, maar dat doet geen enkele taxichauffeur. Ik was bereid 10 te betalen. Dat ging niet, 10 euro was het tarief naar Jemaa el Fna. Toen werd ik echt link. Jemaa is namelijk verder dan mijn hotel vanaf het vliegveld gezien. Kaart erbij, hij bleef volhouden, Jemaa was dichterbij. Dus ik zeg: ‘breng me dan maar naar Jemaa, dan loop ik wel een stukje terug.’ Nee, dat ging hij niet doen. Of voor 13 euro naar het hotel (hij was gezakt met de prijs) of niet. Nou, dan niet dus. Ben uiteindelijk door een andere taxi meegenomen voor 10 euro.

In het hotel waren alle mannetjes weer even aardig en behulpzaam als alle voorgaande jaren; het voelt echt weer als thuiskomen. Spullen in de kamer gemikt, opgefrist en op naar het plein. Eerst naar 'mijn' internetcafé, waar zolang als ik hier kom dezelfde jongen werkt. [note 06-11-2011: in sept10 bleek het internetcafé niet meer te bestaan]. Daarna op naar Toubkal voor mijn eerste tajine van deze week. Onderweg kwam ik eerst nog een paar oude bekenden tegen…

Een stad met ongeveer één miljoen inwoners en duizenden toeristen en toch… kom ik meteen Mustapha tegen. Voor degenen die de Bridget Jones goes Fatal Attraction verhalen kennen: hij was erbij tijdens de doldwaze trip naar Agadir. Toen hij nog in Stockholm woonde bleek hij altijd in precies dezelfde periode in Marrakech te zijn als ik. Op de een of andere manier komen we elkaar altijd weer tegen zonder dat we contact houden als ik in Nederland ben. Erg grappig.
Feest der herkenning dus. Alhoewel hij was in djellaba, de officiële gidsenkledij, zo kende ik hem nog niet. Hij woont sinds 1,5 jaar weer in Marrakech en is tegenwoordig aan het werk als gids. Na de ‘hoe gaat het’-uitwisseling was het eerste wat hij zei: 'he sits there'. 'Ja maar die wil ik helemaal niet zien want blabla'. Dat was tegen dovemansoren gezegd, dat was helemaal niet goed, vrede moest er zijn. Hij was al onderweg naar Jurk die op het terrasje erachter zat. Volgens vredesduif Mustapha moesten we elkaar in ieder geval even begroeten. Aan zijn gezicht te zien zag Jurk dit ook niet zo zitten toen hij ons aan zag komen, maar we hebben braaf handjes geschud en de 'hoe gaat het'-beleefdheden uitgewisseld. Wat mij betreft was het weer meer dan genoeg Jurk voor het hele jaar, maar waarschijnlijk kom ik hem nog wel weer tegen in dit grote dorp. Het zij zo.

Vervolgens lekker gegeten bij Toubkal en vroeg mijn bedje in gedoken. Vandaag geen regen maar echt Marrakech-weer: stralende zon en behoorlijk warm. Ik ga zo eerst maar eens een potje muntthee doen bij Toubkal, mijn stamkroeg!
Wordt vervolgd.

A movie in my mind...

Terwijl ik de as van de Cobb van gisteravond in de kliko mik start de cd-speler binnen keihard ‘Bloed, zweet en tranen’ in. Dat is geen goede combi. De sluizen gaan open terwijl een van de hartverscheurendste films uit mijn geheugen opstart. Het is weer 19 juni 2010, Nederland voetbalt tegen Japan, prinses Victoria van Zweden gaat trouwen. Maar wij staan in de regen op de parkeerplaats van begraafplaats Engelmanskamp samen met William… in een asbus. Confronterend, bijna 8 weken na zijn overlijden, grote, stevige vent en alles wat er overblijft past in zo’n bus.

Zussie heeft de bus stevig vastgeklemd. Het klopt gewoon niet, 36 jaar en weduwe. Nooit vergeet ik dat beeld en de woorden ‘ik ga nog even met Willy aan de wandel’. Het was een mooie, korte bijeenkomst met alleen de naaste familie. Een groot contrast met de crematieplechtigheid, megadruk, één grote roes met misschien wel 800 mensen, iedereen was de tel kwijt. Dit was het definitieve afscheid, zussie en Brian zitten op de knieën en zetten samen hun maatje en papa in het kleine graf. Ook dit klopt van geen kant, 9 jaar en papa kwijt, maar het is de harde realiteit.

Inmiddels is 26 april 2010 alweer 1,5 jaar geleden, maar soms draaien de filmpjes van toen ongevraagd en vaak op ongelegen momenten toch weer door mijn hoofd.

Met iedereen gaat het gelukkig weer goed. Zussie heeft weer een fijne, lieve vriend die ook een maatje voor Brian is. En wat iedereen daar ook van mag vinden (veel mensen vinden van alles maar spreken dat uiteraard niet uit) ik ben apetrots op mijn kleine zussie en mijn lieve neefje. Ze hebben het toch maar mooi gerooid met zijn tweeën. Beresterk!