delen... dát is geluk!

"mag mag mag ik u om een gunst vragen?"

ogen teneer geslagen

zwarte handen

bijna leeg flesje water

station Apeldoorn 

ik wist wat er ging komen... 

of ik 1,80 euro voor haar had... 

"nee, sorry" zei ik

ik geef nooit geld... dat zei ik niet, maar dat heb ik geleerd van een vriend in Marrakech, nooit geld  geven, bied eten of drinken aan, maar dát deed ik nu ook niet... 

ik liep door en voelde me qut en slecht, ik had net uitgebreid op een terras zitten kanen met bier. Hoezo had ik niets voor haar ? 

 Ik liep terug... 

"zal ik een flesje water voor je kopen?"

ze hield haar bijna lege flesje omhoog "heb ik nog" 

hoe dom ook van mij, die kon ze vast gewoon weer vullen bij de kraan. 

"wil je wat eten? een broodje of zo?"

Als ogen licht konden geven... zo blij keek ze! 

"mag mag mag ik heel brutaal zijn? mag ik wat warms?"

"zeg maar wat je wil"

"daar!" ze pakte een lasagne van 3 euro. 

Bij de kassa lag fruit, per stuk, vitamines kon ze vast ook wel gebruiken, dacht ik... 

"wil je ook fruit?"

zo blij als een kind, een banaan, die wilde ze wel 

Ik stond in de rij, zij zei "ik wacht buiten wel", en pakte een plastic bestekje. 

Het meisje bij de kassa glimlachte, "dat is zo'n lieve, vriendelijke, dankbare vrouw" 

Buiten gaf ik haar haar eten en wenste haar veel geluk...

En ik? Ik stond bijna te janken... zo simpel kan geluk dus zijn... 

Er zat een klein zigeunermeisje...

Maandagochtend... blikje naar de Kwik-Fit voor het jaarlijkse APK- en onderhoudsritueel... het was weer zo'n reizen via een dwarsstraat moment. De weg voor de Kwik-Fit is compleet opgebroken en afgezet, maar nérgens staat hoe je de bedrijven kunt bereiken... Als er niets staat en het hek is deels open... dan rij ik gewoon dóór.
Ai, ai, ai... dat kon dus niet, net voor het spoortunneltje kwam een blokkade aan de andere kant in zicht... achteruit en omhoog tussen de betonblokken door dan maar weer.
Hop, omrijden, en ook vanaf de andere kant léék er een mogelijkheid te zijn... leek... Het grindpad langs de opgebroken weg leidde rechtstreeks naar de autosloop :( dat was niet de bedoeling!
Vol gas in de achteruit dan maar weer, keren en bellen met die jongens van de Kwik-Fit. Aha, stukkie doorrijden, rechts, rechts en dan alsmaar rechtdoor. En kijk nou... ineens werd er een omleiding aangegeven richting de bedrijven. Dat is té láát, gemeente Zutphen! Het was handiger geweest als die borden iets eerder waren geplaatst.

Ook bij de Kwik-Fit was het maandag. 'APK en olie verversen'. 'Nee, APK en kleine beurt'. 'Maar hier staat APK en olie verversen'. 'Ik heb APK en kleine beurt doorgegeven'. enz. enz.
'ah, ik zie het al, u heeft een Daihatsu, dit is voor een Polo'. Opgehelderd...

De wandeling naar huis kon beginnen, gelukkig niet via een omleiding, een uur lopen is wel genoeg.
Voor de afzetting bij het spoortunneltje ging een grijze Polo in de achteruit. Die was zo slim om níet door de afzetting te rijden. Bochtje achteruit in een zijstraat en daar bleef de Polo staan. Toen ik dichterbij kwam, bleek de bestuurster snikkend op de stoep naast de auto te zitten, wanhopig naar haar telefoon kijkend.
Toch maar even de straat oversteken 'Gaat het het?' 'Nee, en het komt ook niet meer goed, laat maar'.
Ja duhhuhh, ik ga iemand toch niet zo op straat laten zitten. 'Moet je toevallig voor APK naar de Kwik-Fit? Volgens mij hebben ze mijn auto net met die van jou verward'.
De aap kwam uit de mouw, ze was inderdaad op zoek naar de toegang voor de Kwik-Fit, had allerlei straten geprobeerd, was helemaal wanhopig en had de moed nu dus opgegeven. Na wat praten was ze weer een stukje rustiger. Omleiding uitgelegd, telefoonnummer van de Kwik-Fit gegeven en *vroem* met een opgeluchte, blije lach reed ze zwaaiend weg...

En ik? Ik liep zingend met een grote glimlach verder... ineens zat 'er zat een klein zigeunermeisje huilend op een steen' in mijn hoofd...
Het blijkt gewoon weer zo te zijn... reizend via een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen...