"mag mag mag ik u om een gunst vragen?"
ogen teneer geslagen
zwarte handen
bijna leeg flesje water
station Apeldoorn
ik wist wat er ging komen...
of ik 1,80 euro voor haar had...
"nee, sorry" zei ik
ik geef nooit geld... dat zei ik niet, maar dat heb ik geleerd van een vriend in Marrakech, nooit geld geven, bied eten of drinken aan, maar dát deed ik nu ook niet...
ik liep door en voelde me qut en slecht, ik had net uitgebreid op een terras zitten kanen met bier. Hoezo had ik niets voor haar ?
Ik liep terug...
"zal ik een flesje water voor je kopen?"
ze hield haar bijna lege flesje omhoog "heb ik nog"
hoe dom ook van mij, die kon ze vast gewoon weer vullen bij de kraan.
"wil je wat eten? een broodje of zo?"
Als ogen licht konden geven... zo blij keek ze!
"mag mag mag ik heel brutaal zijn? mag ik wat warms?"
"zeg maar wat je wil"
"daar!" ze pakte een lasagne van 3 euro.
Bij de kassa lag fruit, per stuk, vitamines kon ze vast ook wel gebruiken, dacht ik...
"wil je ook fruit?"
zo blij als een kind, een banaan, die wilde ze wel
Ik stond in de rij, zij zei "ik wacht buiten wel", en pakte een plastic bestekje.
Het meisje bij de kassa glimlachte, "dat is zo'n lieve, vriendelijke, dankbare vrouw"
Buiten gaf ik haar haar eten en wenste haar veel geluk...
En ik? Ik stond bijna te janken... zo simpel kan geluk dus zijn...
