Twee jaar lang lag oma's gebutste ring in een laatje. De steen (of beter gezegd een soort glas) was er uit gevallen en ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Een juwelier had ooit al eens verteld dat de ring zo beschadigd was dat er niets meer aan te redden viel, dus, tsja, hoe ga je dat repareren?
Sinds het overlijden van oma in juli 1994 had ik de ring dag en nacht om gehad, het was kaal aan Hendrika's rechterhand de afgelopen twee jaar.
Tot vandaag. Een collega, met dezelfde achternaam als ik, schoof aan aan mijn bureau om wat dingen af te stemmen. Ze zat vol in haar verhaal, maar na een paar woorden hoorde ik helemaal niets meer. Mijn blik was afgedwaald naar haar rechter ringvinger... vrijwel exáct dezelfde ring! Nog nooit eerder had ik zo'n ring gezien, behalve die van mijzelf.
'Hóe kom jij aan die ring?' Geërfd van oma, de oudste kleindochter die naar haar was vernoemd. Exact hetzelfde verhaal als bij mij. Haar opa had de ring gevonden op een akker en aan zijn vrouw gegeven. Mijn opa schijnt hem aan mijn oma te hebben gegeven in de verkerings-/verlovingstijd, maar zeker weten doen we het niet. Kippenvel, ik kreeg het er koud van!
Zo bijzonder om bij een collega met dezelfde achternaam dezelfde ring tegen te komen met ook nog eens dezelfde reden waarom we hem hebben én dragen... en ook nog aan dezelfde vinger.
Ik kon het niet langer aan zien, die kale vinger, dus God zegene de greep... en de secondenlijm. Na 3 pogingen zat de steen weer vast. Sinds een uurtje zit hij weer om mijn vinger en als het aan mij ligt blijft hij daar de rest van mijn leven...
2x Hendrika en 2x Benaldo Pieter Johannes
