Een nieuw maatje...

Het verlies van Bob is nog vers, vergeten zal ik hem nooit en onvervangbaar is hij ook, maar toch... vanmiddag werd ik op slag verliefd op dit kleine mannetje. En net als bij Bob is het alsof we elkaar al jaren kennen... Welkom Sjon! We gaan er samen wat moois van maken!

En terwijl ik het opmaakvoorbeeld van de blog bekijk valt mijn oog op de datum (21-9-12) en de bizarre overeenkomst met de sterfdatum van Bob (12-9-12) . Het heeft zo moeten zijn...

Dag grote kleine vriend!

Rust zacht lieve Bob!

4 oktober 2001 - 12 september 2012

Mijn allerliefste buurjongetje...

Sommige beslissingen zijn zo ongelovelijk k*t. Mijn allerliefste buurjongetje wordt binnenkort baasloos. Zijn baasje en bazinnetje kunnen het niet meer zo goed met elkaar vinden en voor Sky is helaas nergens plaats. Wij zijn al jaren dikke maatjes, liefde op het eerste gezicht, dus de vraag of ik hem wil adopteren was logisch. Ik heb alleen één probleempje... ik ben superallergisch. Dikke ogen, verstopte neus, piepende luchtpijp enz. Een middagje in mijn huis, dat gaat wel, maar dag en nacht hier wonen... *zucht*

Hoofd en hart hebben 24 uur lang gestreden, maar ik ben verstandig (bah, bah, bah!), ik ga het niet doen. Een klotebeslissing, maar als dit al zo waardeloos voelt, dan kan ik wel inschatten wat voor drama het wordt als hij uiteindelijk alsnog weg zou moeten omdat ik aan een zuurstoftank moet. Dat verdriet ga ik mezelf niet aan doen.

Gelukkig is hij nog niet helemaal weg, dus voorlopig geniet ik nog even van mijn leenkat. En mocht iemand een goed adres voor hem weten, laat het even weten.  Hij verdient het!!!

[note 20-2-2012: inmiddels is hij verhuisd naar Leerdam, een nieuw huisje, zoals nodig was, maar ik mis hem wel!]

Mijn Valentijn...

Ruim 10 jaar geleden hebben we elkaar gevonden... Bob & ik. 

Mijn Flappie was dood, het was stil in huis en dus ging ik op een donkere vrijdagavond begin januari op konijnenjacht. Alleen Pet's Place had een jong konijn, 6 weken oud volgens de winkelier (ja ja!), schichtig achterin een hoekje en ik mocht hem met korting meenemen. Dan weet je wel hoe laat het is... een te oud, onverkoopbaar, angstig beestje waar je je niet aan moet wagen. En toch deed ik het... Mijn inschatting qua leeftijd matchte aardig met de inschatting van de dierenarts, ca. 12 weken, ietsje ouder dus... maar wat ben ik blij dat ik hem heb meegenomen. Mijn lieve, trouwe, relaxte maatje!

Bob is inmiddels megahoogbejaard (konijnen zijn met 6 jaar al hoogbejaard) en de jaren tellen, iedere dag meer, het gaat hard de laatste tijd. Hij ziet het allemaal niet meer zo goed en is een beetje doof. Zijn evenwicht laat hem steeds vaker in de steek, de gevolgen van de traanogen zien er steeds naarder uit en zo zijn er nog wel wat ouderdomskwaaltjes. Maar verder is hij gewoon nog supergezond... en verwend... uiteraard... witlof, appel, wortel, sinaasappel en... banaan! Iedere dag is het weer feest!

Vanochtend moest hij naar de konijnenwelness op het aanrecht en realiseerde ik me weer hoe oud en breekbaar hij inmiddels is. En hoe bijzonder het is dat zo'n klein beestje je volledig vertrouwt. De gedachte dat hij er op een dag niet meer zal zijn, ik moet er niet aan denken!

Mijn lieve, kleine, grote vriend... blijf alsjeblieft nog maar heel lang bij me!

En de allerleukste foto die ik ooit van hem heb gemaakt, 

superrelaxed op mijn benen, 

samen op de bank