2013 in vogelvlucht...

Duizenden stukjes...

boos en weerbarstig

kwaad en gemeen

kom op als je durft

woester dan ik

is er niet een

maar kun je

me raken

teder en zacht

dan val ik direct

in duizenden heel kleine

stukjes uiteen

[Uit: 'het klopt' - André Schulten]

de Ander om zeep helpen...

Enjoy life! There's plenty of time to be dead... Al jaren mijn levensmotto... En toch was ik ook een tijdje een beetje, en soms een beetje boel, de Ander zoals Paulo Coelho hem omschrijft. Kom er maar weer eens van af, die geconditioneerde Ander...
en nog moeilijker, de fase ervoor... herkennen en weten... en minstens zo lastig... vervolgens liefdevol de strijd aangaan... met de Ander én met iedereen die de Ander heeft helpen groeien en vormen...
Maar niets is onmogelijk en zolang je nog adem haalt is het nooit te laat...

Zet de Ander bij het grofvuil en LEEF!!!

**************************************************

'De Ander is degene die ze me geleerd hebben te zijn, maar die ik niet ben.
De Ander meent dat het de plicht van de mens is zijn leven te leiden vanuit de idee dat hij geld moet sparen om niet van honger om te komen wanneer hij oud is.
Hij denkt zoveel en maakt zoveel plannen dat hij pas ontdekt dat hij leeft wanneer zijn tijd op Aarde bijna voorbij is.
Maar dan is het te laat.'
'En jij, wie ben jij?'
'Ik ben degene die ieder van ons is, als hij naar zijn hart luistert.
Iemand die zich laat meeslepen door het mysterie van het leven,
die openstaat voor de wonderen,
die blij en enthousiast is over wat hij doet.
Maar de Ander, bang om teleurgesteld te worden,
hield me tegen om tot daden over te gaan.'

[uit: Aan de oever van de Piedra huilde ik - Paulo Coelho]

**************************************************

Als een waterlelie...

De waterlelie

Ik heb de witte water-lelie lief,
Daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in 't licht.

Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer...

[Frederik van Eeden]

Onvoorwaardelijk...

Onvoorwaardelijk

Vrijheid

=

Blijheid

Ruimte

Rust

Flow

Tot stuifas...

Zomaar een mooie dag... meewaaien met de wind... Terechtkomen in Bredevoort waar je een kanon kon afschieten. Bourgondisch lunchen, verliefd worden op een prachtige Boeddha, mooie gesprekken...

Bijna alle boekenwinkels gesloten, maar toch... Er was er één open... Ik pakte een dichtbundeltje uit de boekenkast, sloeg hem open... en was verkocht... Een variant op een prachtige tekst van Kahlil Gibran... wat mij betreft...

*********************************

De Liefde

De liefde lijkt de zachtste slavernij,

Dat weten zelfs de blinden en de doven,

Ik echter weet, wat weinigen geloven,

Dat ware vriendschap zachter is dan zij.

De liefde zal met vurige dweperij

Zichzelf, door zichzelf te verteren, doven;

Maar van mijn vriend kan niets mij ooit beroven,

Totdat er niets dan stuifas blijft van mij.

Hij zegt mij enkel kille, dwarse dingen,

Hij spot met mij, heeft mij al lang vergeten,

Toch vond ik nooit op hem iets af te dingen.

Nooit zal ik zijn hand in de mijne weten,

Maar steeds blijf ik hem nieuwe lof toezingen,

En wat men looft, dat heeft de geest bezeten.

[August von Platen, vertaald door Paul Claes; uit De liefste]

Ritmische stilte...

Spreken

En een geleerde zei: "Vertel ons over het Spreken."

En hij antwoordde en zei:

Jullie spreken wanneer je geen rust meer vindt in je denken.

En wanneer je je niet meer thuis voelt in de eenzaamheid van je hart, 

woon je in je lippen, hun geluid, afleiding en tijdverdrijf.

En soms worden door je woorden je gedachten haast gedood.

Want een gedachte is als een vogel in de lucht, 

die in een kooi van woorden zijn vleugels wel kan uitslaan, 

maar erin vliegen kan hij niet.

Zij die bang zijn alleen te zijn, zoeken het gezelschap van praters.

In de stilte van hun alleenzijn zien ze hun naakte zelf, en zij vluchten.

Zij die praten zonder kennis of gedachten, 

spreken een waarheid en kennen haar niet.

Zij die de waarheid kennen, 

spreken niet over haar in woorden.

In hun boezem woont de geest in ritmische stilte.

En ontmoet je je vriend onderweg of op het marktplein, laat dan je geest je lippen bewegen en je tong leiden.

Laat je innerlijke stem spreken tot zijn innerlijke oor.

Want zijn ziel onthoudt de waarheid van jouw hart, zoals de tong de smaak van wijn onthoudt, ook wanneer het vat al leeg is en de kleur vergeten.

[uit: De Profeet - Kahlil Gibran]