Bezemen, bezemen, bezemen... het werpt z'n vruchten af als je hard werkt... Het is wel een rare gewaarwording en wennen... een leeg hoofd... opgeruimd... leeg... rust... ruimte...
Ik bleef staren naar die lege bladzijde, 2,5 uur lang en er kwam niets wat op papier gezet/gd moest worden... niets... helemaal niets... overgave...
Gevuld wordt het vast wel weer... hoofd en papier... maar voor nu...
De afgelopen 2 jaar kwam onderstaande tekst van Kahlil Gibran een paar keer voorbij... bezemen, bezemen en nog eens bezemen. Mooie woorden, maar zo loos als het maar kan als je er niets mee doet.
Ik maakte net een virtuele wandeling door mijn AVA's en profielfoto's op Facebook... en... het werkt... bezemen...!!!
Van linksboven op een kutdag in juni 2010, via augustus 2012 met de klok mee naar een paar weken geleden in het midden...
Ik bezem door...
*********************
'Alles wat ik de laatste dagen gedaan heb is mijn huis op orde brengen. Ik ben de meubels aan het opruimen, maar ook ben ik de dingen van vroeger in mijn hart en mijn gedachten aan het schoonmaken door ze te ontdoen van oude schaduwzijden die daar niet meer horen.'
[uit: 'Van Dag tot Dag' - Wie inspireerde Gibran? Brief 26 november 1911 - Kahlil Gibran]
Voor de derde keer in een jaar komt dezelfde Gibrantekst voorbij. Voor de derde keer in een jaar drastisch bezemen... steeds een beetje drastischer... opruimen, schoonvegen, opschonen, detoxen, ik kan het niet beter uitdrukken dan Gibran... Dit is exact hoe het is... Ruimte maken... ruimte voor nieuwe dingen...
En niet alle gewonnen ruimte hoeft gevuld te worden...
'Alles wat ik de laatste dagen gedaan heb is mijn huis op orde brengen. Ik ben de meubels aan het opruimen, maar ook ben ik de dingen van vroeger in mijn hart en mijn gedachten aan het schoonmaken door ze te ontdoen van oude schaduwzijden die daar niet meer horen.'
[uit: 'Van Dag tot Dag' - Wie inspireerde Gibran? Brief 26 november 1911 - Kahlil Gibran]
De waan van de dag, opzij, opzij, opzij, we hollen, rennen, vliegen... En het lijkt allemaal oh zo belangrijk.
Ooit heb ik niet gezegd wat ik wilde zeggen, ik was te bang... er kwam geen morgen meer...
Zoals bijna iedereen ga ik regelmatig volledig op in de waan van de dag, maar het besef dat er misschien geen morgen meer zal zijn, is er altijd, iedere dag opnieuw.
Het lijkt vaak doodeng en moeilijk dingen te doen, of nog erger uit spreken, te zeggen, maar de angst ervoor maakt het vele malen moeilijker dan dat het eigenlijk is.
Afgelopen weekend heb ik het gedaan, de drempel was veel en veel hoger dan mijn eigen 1,54m, maar ik ben er overheen geklommen.
Als er nooit meer een morgen komt... ik kan rustig slapen, ik heb het gezegd...
