Juweeltje

Uit de categorie 'juweeltjes om in te lijsten'... zo'n nummer én geweldige uitvoering waarbij de tranen spontaan over mijn wangen lopen...

Vriendschap...

Wat is dat eigenlijk? Vriendschap? Je hebt vrienden, vriendinnen, 'oppervlakkige' waar je af en toe eens 'iets leuks' mee doet, 'beste' die je al sinds je schooltijd kent en waarmee het nog steeds altijd goed & fijn is, ondanks dat je verschillende wegen loopt, kroegvrienden, (oud-) collega-vrienden, vakantievrienden, social media vrienden, 'beste' social media vrienden die irl-vrienden worden. Vrienden die 'zuinig op je gaan zijn'. Vrienden in alle soorten en maten. Blijvers en voorbijgangers. In moeilijke tijden leer je de echte kennen, een open deur, maar helaas zo waar.  Ik heb de afgelopen jaren aardig wat kaf van het koren gescheiden, niet leuk, maar soms is het nodig.
Wat échte vriendschap voor mij is? Blind vertrouwen, wederzijds, onvoorwaardelijk, nooit vanzelfsprekend, lachen, huilen, alles kunnen zeggen, alles kunnen delen, respect, geen maskers, puur, dat dus.
Er zijn veel mooie teksten over geschreven, maar dit prachtige liedje en deze prachtige tekst van Kahlil Gibran, dat is vriendschap voor mij, Vriendschap met een hoofdletter en een gouden randje...

****************************************************

Je vriend is het veld waarin jij zaait met liefde en waarvan je oogst met dankbaarheid.
Hij is je voedsel en je thuis.
Want hij stilt jouw honger en biedt je rust.

Zo vrijuit als je vriend spreekt, zo onbevreesd kun jij hem tegenspreken of het onvoorwaardelijk met hem eens zijn.
En als hij zwijgt, luistert jouw hart naar het zijne.
Want in vriendschap worden alle gedachten en alle wensen en verwachtingen geboren en gedeeld in een sprakeloze vreugde.

Bij het afscheid van een vriend is geen verdriet.
Want dat wat jou in hem het naast staat, wordt duidelijker in zijn afwezigheid.
Zoals de beklimmer van de berg de berg pas ziet vanaf de vlakte.
En vriendschap heeft geen ander doel dan het verdiepen van de geest.
Want liefde verlangt slechts haar eigen mysterie te ontsluiten en als zij meer verlangt, blijven haar netten leeg.
Geef dan je vriend het beste van jezelf.
Toon hem je diepste dalen, maar ook je hoogste toppen.

Bezoek je vriend niet om tijd te doden.
Bezoek hem om de uren te doorleven.
Want hij vervult je behoeften, maar vult je leegte niet.
En plezier en gedeelde vreugde maken de vriendschap zoet.
Want deze kleine dingen zijn een verkwikking en als dauw in de ochtend van het leven.

[uit: 'De Profeet' - Kahlil Gibran]

Ik en de zerken...

Vandaag is de dag dat het af had moeten zijn... het begraafplaatsenfotoproject, maar zo werkt dat dus blijkbaar niet. Ongeveer 2 jaar geleden schreef ik me in bij Ruben Smit voor de workshop Ambitie. De basisopleiding van de Fotoacademie was afgerond, de opleiding Fotografische Vormgeving van de Fotovakschool ging niet door (slechts 1 aanmelding naast die van mij) en zo kwam ik weer bij Ruben terecht. De aftrap van het project was pas in november 2010 maar het onderwerp, dat lag voor mij wel vast, sfeervolle foto's van begraafplaatsen in combinatie met mooie teksten. Daar kon ik dus al mooi mee aan de slag voordat de echte aftrap was... althans dat dacht ik. Het liep anders. Een paar maanden later overleed mijn zwager, en nou ja, dan ga je dus echt niet voor je hobby op begraafplaatsen rondlopen. De tijd vloog voorbij, mijn camera ging tot 2x toe kaduuk en foto's maken als ik wel een camera had... laat maar. Dat was 2010 zo ongeveer wat fotograferen betreft.

Maar het werd eind november 2010, het project werd afgetrapt bij Ruben. En ik zat nog steeds met die begraafplaatsen in mijn maag. Ik wilde wel, maar nee, toch ook eigenlijk helemaal níet. 'Ik denk dat ik dat maar niet moet doen'. Ruben dacht daar anders over. Juist omdat het zo dichtbij stond qua gevoel zou ik het wél moeten doen. Alles op zijn tijd, maar probeer het wél en ga anders beide projecten naast elkaar opstarten (ik had inmiddels ook een alternatief bedacht) dat was de boodschap die ik mee kreeg. Wat ik wilde doen was volgens hem vrij uniek. Met mijn 'verhalende fotografeerstijl' (volgens hem) zou dat iets heel moois gaan worden.

En toen werd het 2011, en er gebeurde nog steeds helemaal niets. Nog steeds totaal opgedroogd, geen inspiratie, geen... niets dus op een paar gave foto's in Londen na. En zo ging het eigenlijk het hele jaar door. Bij vlagen reuze geïnspireerd, en als die inspiratie er was dan knalden de gave platen voorbij op mijn scherm, maar meestal niets dus. En over de teksten, die ik diep in mijn hart het allerliefst zelf wil schrijven, heb ik het dan nog helemaal niet. Vanaf 1 november 'blote voeten', geen verplichtingen, een leeg hoofd, alle tijd voor fotograferen... zou je denken... en nog steeds... niets, he-le-maal niets. Raar, echt raar, vond ik dat en ook reuze-irritant.
En heel langzaamaan begon het door te dringen... eindpresentatie in januari 2012, forget it!!! Ik, die altijd alle deadlines haalt... deze deadline zou volledig aan mij voorbij gaan. Dat was even slikken. En toch, in tegenstelling tot wat mijn 'mijn oude ik' zou voelen, het voelde totaal niet als falen. Het is gewoon nog niet af, niet klaar, ik ben er nog niet klaar voor, alles op zijn tijd, mijn tijd komt wel. Dat dus.

Ondanks dat ik nog niet klaar ben, ben ik vandaag toch naar de eindpresentaties gegaan. Prachtige dingen gezien van een aantal andere cursisten. En tot mijn grote (en blije) verrassing was meer dan de helft van mijn groep er nog niet klaar voor, slechts 3 presentaties waren er van mijn medecursisten. Prachtig en inspirerend om te zien hoe ook zij, ieder op hun eigen manier geworsteld hebben en hoe ze ongelovelijk zijn gegroeid in het afgelopen jaar. Totaal verschillende projecten, stijlen, onderwerpen, ieder op zijn eigen manier. Indrukwekkend en superinspirerend! Iemand die startte met het idee om het menselijk ingrijpen in de natuur in beeld te brengen met een vrij zakelijke blik en die nu magisch-realistische foto's van hetzelfde onderwerp stond te presenteren die zo onwijs mooi en kunstzinnig zijn. Adembenemend wow! Zo indrukwekkend en mooi! Een ander die in feite een kant en klaar pakket heeft gemaakt voor een op te richten bezoekerscentrum bij het Haaksbergerveen. Prachtig!

Het duurt nog wel even voordat mijn project klaar is, maar het komt goed, absoluut! Dat weet ik echt meer dan 300% zeker na vandaag!

En voor wie nieuwsgierig is, deze YouTube slideshow geeft een impressie van de foto's die ik tot afgelopen zomer heb gemaakt. Een update volgt binnenkort, er wordt inmiddels weer gefotografeerd :o))

Bloedstollend mooi

Sommige nummers zijn het waard in een blog te eindigen. Op 17 december 2011 zat ik met de familie op Landal Landgoed 't Loo, genietend van een oergezellig weekend. Uiteraard werd de verbinding met de buitenwereld goed in stand gehouden via het 3G netwerk. Tegen het eind van de middag kreeg ik dit berichtje binnen op Twitter

Naaa, dat werkt niet hè, in gezelschap zonder koptelefoon op je smartfoon luisteren... maar ik deed het toch.  Het werd stil in mij (dat is trouwens een ander mooi nummer). Kippenvel en heel stil. Sinds die zaterdag in december is er geen dag voorbij gegaan dat ik het nummer niet minstens één keer per dag heb gedraaid, meestal veel vaker. Indringend, ontroerend, kwetsbaar, mooi, verstild en zo kan ik nog wel even doorgaan, ik kom woorden te kort en eigenlijk zijn er helemaal geen woorden nodig. Het nummer raakt me diep, iedere keer opnieuw.