De cirkel op blote voeten is rond...

Dat het goed zou komen... daar heb ik geen seconde aan getwijfeld... Maar dat mijn blote-voetenperiode zo goed getimed afgesloten zou worden... daar had ik niet van durven dromen.

Vandaag precies een jaar geleden besloot ik in een split second mijn vaste baan op te zeggen. Waarom...? Dat lees je in deze blog. Wat er daarna zou volgen... ik had echt geen idee... het grote, zwarte en onzekere gat...
De afgelopen maanden, en zeker de afgelopen weken vielen de puzzelstukjes langzaamaan op hun plek.
Sinds een paar weken ben ik voor Beeldbalie aan de slag als beeldredacteur. En uitgerekend gisteren, op 26 april, was de cirkel rond. Mijn eerste inkomsten sinds 1 november werden bijgeschreven op mijn bankrekening en als klap op de vuurpijl kreeg ik aan het eind van de dag te horen dat ik volgende week aan de slag kan in Doetinchem, een leuke parttimebaan bij een mooie organisatie.

26 april is sinds 2010 een dag met een rafelig rouwrandje. Vorig jaar was die dag de directe aanleiding van mijn drastische besluit. En nu, exact een jaar later, is de cirkel rond!

Tijdens een van de sollicitatiegesprekken de afgelopen week kreeg ik de vraag waar ik trots op ben. Nou, hierop dus! Dat ik dwars tegen alle adviezen en meningen in, ondanks alle financiële onzekerheden toch mijn eigen plan heb getrokken en mijn hart heb gevolgd, vol vertrouwen dat dat de enig juiste weg was. Het was zeker niet altijd makkelijk, maar ik ben heel blij dat ik het heb gedaan! Bijna een half jaar op blote voeten... het was mooi, fijn en heel waardevol!

One life, no return, no deposit!

Op blote voeten thuiskomen...

Het is 1 februari en op mijn tablet staat de teller op 92 dagen blote voeten... Wow! Toen ik er aan begon had ik geen flauw idee wat me te wachten stond en dat gevoel bleef en is er eigenlijk nog wel. Zoals al eerder gezegd, het liep totaal anders dan wat ik voor ogen had, maar het heeft me verrijkt en afgeschild, dichterbij mezelf en vooral heel goed luisteren naar mijn gevoel.
Rust, dat is er gekomen. Ik liet gisteren de nieuwe layout van de blog aan mijn allerliefste, beste vriendin zien, 'serene rust' zo omschreef ze de uitstraling. Ik had er niet over nagedacht, maar zo voelt het wel. Ze sloeg de spijker op de kop. Ik hoef niet meer naar Marrakech om me extreem gelukkig te voelen, dat lukt hier ook weer. Mijn huis is weer thuis.

Terugkijkend is dit natuurlijk geen proces van 92 dagen en af is het nooit, maar het voelt wel als een soort afsluiting van een periode waarin de laatste puntjes op de spreekwoordelijke 'i' zijn gezet, de eindsprint van de afgelopen twee jaar. Ongemerkt lijken de afgelopen drie maanden te zijn ingedeeld in een soort blokken.
November was de maand van het herontdekken van 'alles', letterlijk en figuurlijk bezemen, in combinatie met veel rust, terugtrekken, mediteren, wandelen en gewoon stil zijn.
December was vooral gezellig zoals het moet zijn met alle feestdagen en extra feestjes en verder vooral niet nadenken over wat dan ook. Misschien was het wel een variant op 'de kop in het zand steken'...
Januari was de maand van de naakte waarheid en de diepe dalen. Er moesten knopen worden doorgehakt, geen ontkomen meer aan.
En nu is het februari, schijnt de zon en is het de hoogste tijd om de draad van een 'normaal' leven weer echt op te pakken.

Afgelopen vrijdag zag ik, zoals iedere week, de weekendtweets weer voorbijkomen op Twitter. En voor het eerst sinds begin november schoot het door mijn hoofd dat ik me ook weer wilde verheugen op het weekend. Dat vond ik wel een signaal dat ik mijn blotevoetensabbatical nu echt af kon gaan ronden. Ik heb gedaan wat ik moest doen, de knopen zijn doorgehakt, de oude schil is weg, Mrksjia Hulandia is morsdood en verder... moet het boek dus nog geschreven worden.