Er zat een klein zigeunermeisje...

Maandagochtend... blikje naar de Kwik-Fit voor het jaarlijkse APK- en onderhoudsritueel... het was weer zo'n reizen via een dwarsstraat moment. De weg voor de Kwik-Fit is compleet opgebroken en afgezet, maar nérgens staat hoe je de bedrijven kunt bereiken... Als er niets staat en het hek is deels open... dan rij ik gewoon dóór.
Ai, ai, ai... dat kon dus niet, net voor het spoortunneltje kwam een blokkade aan de andere kant in zicht... achteruit en omhoog tussen de betonblokken door dan maar weer.
Hop, omrijden, en ook vanaf de andere kant léék er een mogelijkheid te zijn... leek... Het grindpad langs de opgebroken weg leidde rechtstreeks naar de autosloop :( dat was niet de bedoeling!
Vol gas in de achteruit dan maar weer, keren en bellen met die jongens van de Kwik-Fit. Aha, stukkie doorrijden, rechts, rechts en dan alsmaar rechtdoor. En kijk nou... ineens werd er een omleiding aangegeven richting de bedrijven. Dat is té láát, gemeente Zutphen! Het was handiger geweest als die borden iets eerder waren geplaatst.

Ook bij de Kwik-Fit was het maandag. 'APK en olie verversen'. 'Nee, APK en kleine beurt'. 'Maar hier staat APK en olie verversen'. 'Ik heb APK en kleine beurt doorgegeven'. enz. enz.
'ah, ik zie het al, u heeft een Daihatsu, dit is voor een Polo'. Opgehelderd...

De wandeling naar huis kon beginnen, gelukkig niet via een omleiding, een uur lopen is wel genoeg.
Voor de afzetting bij het spoortunneltje ging een grijze Polo in de achteruit. Die was zo slim om níet door de afzetting te rijden. Bochtje achteruit in een zijstraat en daar bleef de Polo staan. Toen ik dichterbij kwam, bleek de bestuurster snikkend op de stoep naast de auto te zitten, wanhopig naar haar telefoon kijkend.
Toch maar even de straat oversteken 'Gaat het het?' 'Nee, en het komt ook niet meer goed, laat maar'.
Ja duhhuhh, ik ga iemand toch niet zo op straat laten zitten. 'Moet je toevallig voor APK naar de Kwik-Fit? Volgens mij hebben ze mijn auto net met die van jou verward'.
De aap kwam uit de mouw, ze was inderdaad op zoek naar de toegang voor de Kwik-Fit, had allerlei straten geprobeerd, was helemaal wanhopig en had de moed nu dus opgegeven. Na wat praten was ze weer een stukje rustiger. Omleiding uitgelegd, telefoonnummer van de Kwik-Fit gegeven en *vroem* met een opgeluchte, blije lach reed ze zwaaiend weg...

En ik? Ik liep zingend met een grote glimlach verder... ineens zat 'er zat een klein zigeunermeisje huilend op een steen' in mijn hoofd...
Het blijkt gewoon weer zo te zijn... reizend via een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen...

100 dagen...

Ruim 2 jaar geleden deed ik iets wat de meeste mensen in mijn omgeving niet begrepen... in "crisis"tijd een vaste baan opzeggen en besluiten voor onbepaalde tijd baanloos (en dus inkomensloos) door het leven te te gaan...
De onbepaalde tijd werd uiteindelijk bijna een half jaar en ik heb er geen seconde spijt van gehad... het was een waardevolle, mooie tijd. Nieuwe mensen, nieuwe inzichten, tijd voor alles waarvoor je meestal geen tijd neemt (dom!) als je in de mallemolen van de dagelijkse waan mee draait.

In die periode liep ik ook tegen het boek Leven van 1 euro per dag aan. Lekker toepasselijk als je inkomensloos door het leven gaat, maar vooral een ontzettend leuk boek om te lezen. Geen zuur bezuinigingsverhaal, maar een bevrijdende ontdekkingsreis vol humor. De schrijfster is een ander, blijer en gelukkiger, mens na een jaar leven van 1 euro per dag...

Vandaag kwam ik het boekje weer tegen in de boekenkast... dat kan geen toeval zijn. Weer zit ik in een soortgelijke situatie... een mooi kruispunt, leven op de kop, minimale inkomsten... een goed moment om het boek weer te lezen, Kakelbont en P1ppi verder te detoxen en nieuwe wegen in te slaan...

In het kader van de hamster die ik ben, puilen mijn voorraadkasten en diepvries uiteraard weer uit... Ik sluit vandaag een contract af met mijzelf... behalve de onontkoombare uitgaven voor wonen, belastingen, noodzakelijk auto-onderhoud, gezondheid en verse etenswaren als groente, fruit e.d. wordt er geen euro meer uitgegeven aan wat dan ook de komende 100 dagen...

Ik bezem weer verder...

*********************************

Alles wat ik de laatste dagen gedaan heb is mijn huis op orde brengen. 

Ik ben de meubels aan het opruimen, 

maar ook ben ik de dingen van vroeger in mijn hart en mijn gedachten aan het schoonmaken 

door ze te ontdoen van oude schaduwzijden die daar niet meer horen.

[Uit: 'Van dag tot dag' - Wie inspireerde Gibran? Brief 26 november 1911 - Kahlil Gibran] 

Brood!

Voor iedereen die denkt... aaaaaaahhhh, dat brood wil ik ook... zo moeilijk is het niet...

Men neme...

350 gram meel (naar keuze, patentbloem werkt ook prima)*
220 ml water
1 theelepel suiker
1 theelepel zout
4 gram droge gist
1 eetlepel olijfolie
ca. 100 gram zongedroogde tomaatjes (in kleine stukjes snijden)
3 eetlepels provencaalse kruiden (gedroogde)

* ik gebruik voor dit brood het liefst wit stokbroodmeel

Deeg kneden met de hand of in de broodbakmachine en laten rijzen.
Na 1,5 uur deeg nogmaals kort kneden en het brood in het gewenste model brengen op een bakplaat of steen.
Deeg minimaal nog een half uur (liefst nog langer) laten rijzen.
Brood ca. een uur bakken in de oven of op b.v. een Cobb op houtskool
Als het brood hol klinkt als je er op klopt, is het gaar.

Een kind kan de was doen... Enjoy!

BAM!

Uit de categorie #mooimooimooi en 'BAM! die komt aan...' Niets aan toe te voegen...

Uitgummen...

Spijt... dat is een woord dat niet in mijn woordenboek voorkomt.
Soms weet ik dat ik het anders zou doen als ik iets over zou mogen doen, maar spijt... never... dat ken ik niet...
Op het moment dat ik een keuze maak, iets doe, dan past dat bij mij op dat moment... ook al denk ik er later anders over...
Ouder, wijzer, inzichten, andere insteek... Groei heet dat...
Stilstaand water gaat stinken!

Geen spijt dus... tot de afgelopen weken... het zijn maar een paar minuten... en ze zingen al weken in mijn hoofd rond... ik wil ze kwijt... wissen... uitgummen... voor altijd kwijt...
Waarom? Geen idee? Was het erg? Nee... Het zou moeten vallen in de categorie als ik het over kon doen, dan deed ik het anders... of misschien helemaal niet...
Maar iets in mij denkt daar heel anders over... hardnekkig komt het terug en vliegt het me aan.

En heel langzaam lijkt dan ineens het mysterie zich te ontrafelen.
Het is niet van mij... ik heb het gekregen... op een moment dat ik als een spons maximaal open stond. Kwetsbaar en ontvankelijk...
Ik heb geen idee wat het is, maar ik wil het niet meer hebben...

Vaarwel... wat het ook is... uitgummen hoeft niet meer...

Vertrekken is opnieuw binnenkomen...

Soms zit het mee, soms zit het tegen en soms voel je je ontzettend k*t... Iedereen kent het wel... Knopen doorhakken, strepen zetten, loslaten... het is niet altijd even makkelijk... maar het moet wel!

Het is de enige manier om zelf vrij te zijn... vertrekken is opnieuw binnenkomen...

**************************************

Geluk is soms een zegening

- maar over het algemeen is het een verovering.

Het magische moment van de dag helpt ons te veranderen,

stuurt ons erop uit om onze dromen te verwezenlijken.

We zullen lijden,

moeilijke ogenblikken doormaken,

met vele teleurstellingen geconfronteerd worden

- maar alles is voorbijgaand en laat geen sporen na.

In de toekomst kunnen we achterom kijken,

trots en met ongeloof in eigen kunnen.

[Uit: Aan de oever van de Piedra huilde ik - Paulo Coelho]

Gebroken glas...

"Onze wereld lijkt op het atelier van een glasblazer.

Overal staat glaswerk, en we moeten bij elke stap voorzichtig zijn

omdat anders de fles van het menselijk hart kan breken.

Dit levert niet alleen glasscherven op, maar ook een straf

voor onze onoplettendheid.

Onze zielen worden verwond."

[uit: The World Book of Love - Rauf Yasin Jalali]