Begrip deel 2...

Een paar weken geleden schreef ik hier hoe ik dacht over de manier van afwijzen bij sollicitaties anno 2013... over het vragen van begrip voor het ontbreken van de toelichting.

Het kan nog idioter... een 'bij voorbaat afwijzing' in de ontvangstbevestiging sturen én om begrip vragen én je meteen op het hart te drukken vooral niets te vragen.

Ik heb er begrip voor dat je schrikt van 1000 reacties en dat je de procedure dan  iets aan moet passen, maar ik heb er geen begrip voor dat je zo'n mail stuurt en dan ook nog met de onpersoonlijke aanhef 'beste sollicitant'... weleens van merge/samenvoegen in Word gehoord?

Wat je zaait, zul je oogsten... Organisaties krijgen het personeel dat ze verdienen...

De integrale tekst incl. mijn reactie zonder de namen van de personen (da's niet netjes)...

**************************

Beste sollicitant,
Wij danken u hartelijk voor uw sollicitatie op de vacature Medewerker Secretariaat bij het XXXXXX. Wij hebben meer dan 1000 reacties gekregen en het is voor ons helaas ondoenlijk om u een persoonlijke inhoudelijke reactie te geven. Wij vragen u ook nadrukkelijk om niet te bellen of mailen om alsnog een verklaring te vragen voor deze afwijzing. Mocht u binnen 2 weken niets van ons horen, dan kunt u de sollicitatie als vervallen beschouwen.

Met vriendelijke groet,

XXX
Marketing en communicatie

Geachte mevrouw XXX,

Dank voor uw mail. Ik kan me voorstellen dat de reacties uw verwachtingen overtroffen hebben.

Ik wens u veel wijsheid en succes bij de selectieprocedure.

Hoe ik over uw reactie denk kunt u lezen in bijgevoegde blog die ik onlangs schreef http://mrksjiahulandia.blogspot.nl/2013_09_01_archive.html?m=1

Met vriendelijke groet,
XXX

Leeg...

Bezemen, bezemen, bezemen... het werpt z'n vruchten af als je hard werkt... Het is wel een rare gewaarwording en wennen... een leeg hoofd... opgeruimd... leeg... rust... ruimte...

Ik bleef staren naar die lege bladzijde, 2,5 uur lang en er kwam niets wat op papier gezet/gd moest worden... niets... helemaal niets... overgave...

Gevuld wordt het vast wel weer... hoofd en papier... maar voor nu...

ik geniet...

13x ik...

De afgelopen 2 jaar kwam onderstaande tekst van Kahlil Gibran een paar keer voorbij... bezemen, bezemen en nog eens bezemen. Mooie woorden, maar zo loos als het maar kan als je er niets mee doet.
Ik maakte net een virtuele wandeling door mijn AVA's en profielfoto's op Facebook... en... het werkt... bezemen...!!!
Van linksboven op een kutdag in juni 2010, via augustus 2012 met de klok mee naar een paar weken geleden in het midden...
Ik bezem door...

*********************

'Alles wat ik de laatste dagen gedaan heb is mijn huis op orde brengen. Ik ben de meubels aan het opruimen, maar ook ben ik de dingen van vroeger in mijn hart en mijn gedachten aan het schoonmaken door ze te ontdoen van oude schaduwzijden die daar niet meer horen.'

[uit: 'Van Dag tot Dag' - Wie inspireerde Gibran? Brief 26 november 1911 - Kahlil Gibran]

Begrip...

Motivatie... uiteraard heel belangrijk voor een baan... Waarom wil je nou juist díe baan? Tegenwoordig moet je alles motiveren, ook als je bij wijze van spreken afwashulpje wilt worden... Niets mis mee...
Veel gegadigden = minder kans op baan = veel motivaties schrijven... uiteraard...

Wat ik steeds minder begin te waarderen en begrijpen is dit zinnetje en alle varianten daarop...

"Vanwege de vele reacties is het voor ons helaas niet mogelijk om iedereen een persoonlijke toelichting te geven"

en daar dan begrip voor vragen.

Wat je vraagt, moet je zelf ook leveren en naleven. Dat is namelijk een onderdeel van het visitekaartje van je organisatie dat je afgeeft...

Just saying...

Leef!

En dan kom je een prachtige tekst tegen op Facebook... Te mooi om niet in te lijsten...

Wild woman

Wild, Wild Woman,

Deep inside of me ~

Hear me now,

I set you free.

Help me remember,

I have forgotten

What it's like

to BE me.

Others' judgement

And then my own,

Have made me stuck

I feel alone.

I seek apporoval

From everywhere

And everyone

And can't accept my own.

What are you saying?

It can't be true - 

I'm good enough?

Can it be true?

I'm fat,

I'm ugly,

And getting

Old too.

Please don't cry!

I will believe

I'm good enough

For you.

Life's lessons

Are hard

And with your help

I won't be blue.

Time has passed.

I've healed a lot.

I found a home

Where LOVE blooms.

I have my Sisters

Blessings

from the Goddess,

Gifts from the Moon.

With Gratitude

And Love

In honor of my

Wild, Wild Woman

I howl at the Moon...

~Aspen Cross

[via Facebook - Wild Woman Sisterhood]

Er zat een klein zigeunermeisje...

Maandagochtend... blikje naar de Kwik-Fit voor het jaarlijkse APK- en onderhoudsritueel... het was weer zo'n reizen via een dwarsstraat moment. De weg voor de Kwik-Fit is compleet opgebroken en afgezet, maar nérgens staat hoe je de bedrijven kunt bereiken... Als er niets staat en het hek is deels open... dan rij ik gewoon dóór.
Ai, ai, ai... dat kon dus niet, net voor het spoortunneltje kwam een blokkade aan de andere kant in zicht... achteruit en omhoog tussen de betonblokken door dan maar weer.
Hop, omrijden, en ook vanaf de andere kant léék er een mogelijkheid te zijn... leek... Het grindpad langs de opgebroken weg leidde rechtstreeks naar de autosloop :( dat was niet de bedoeling!
Vol gas in de achteruit dan maar weer, keren en bellen met die jongens van de Kwik-Fit. Aha, stukkie doorrijden, rechts, rechts en dan alsmaar rechtdoor. En kijk nou... ineens werd er een omleiding aangegeven richting de bedrijven. Dat is té láát, gemeente Zutphen! Het was handiger geweest als die borden iets eerder waren geplaatst.

Ook bij de Kwik-Fit was het maandag. 'APK en olie verversen'. 'Nee, APK en kleine beurt'. 'Maar hier staat APK en olie verversen'. 'Ik heb APK en kleine beurt doorgegeven'. enz. enz.
'ah, ik zie het al, u heeft een Daihatsu, dit is voor een Polo'. Opgehelderd...

De wandeling naar huis kon beginnen, gelukkig niet via een omleiding, een uur lopen is wel genoeg.
Voor de afzetting bij het spoortunneltje ging een grijze Polo in de achteruit. Die was zo slim om níet door de afzetting te rijden. Bochtje achteruit in een zijstraat en daar bleef de Polo staan. Toen ik dichterbij kwam, bleek de bestuurster snikkend op de stoep naast de auto te zitten, wanhopig naar haar telefoon kijkend.
Toch maar even de straat oversteken 'Gaat het het?' 'Nee, en het komt ook niet meer goed, laat maar'.
Ja duhhuhh, ik ga iemand toch niet zo op straat laten zitten. 'Moet je toevallig voor APK naar de Kwik-Fit? Volgens mij hebben ze mijn auto net met die van jou verward'.
De aap kwam uit de mouw, ze was inderdaad op zoek naar de toegang voor de Kwik-Fit, had allerlei straten geprobeerd, was helemaal wanhopig en had de moed nu dus opgegeven. Na wat praten was ze weer een stukje rustiger. Omleiding uitgelegd, telefoonnummer van de Kwik-Fit gegeven en *vroem* met een opgeluchte, blije lach reed ze zwaaiend weg...

En ik? Ik liep zingend met een grote glimlach verder... ineens zat 'er zat een klein zigeunermeisje huilend op een steen' in mijn hoofd...
Het blijkt gewoon weer zo te zijn... reizend via een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen...

100 dagen...

Ruim 2 jaar geleden deed ik iets wat de meeste mensen in mijn omgeving niet begrepen... in "crisis"tijd een vaste baan opzeggen en besluiten voor onbepaalde tijd baanloos (en dus inkomensloos) door het leven te te gaan...
De onbepaalde tijd werd uiteindelijk bijna een half jaar en ik heb er geen seconde spijt van gehad... het was een waardevolle, mooie tijd. Nieuwe mensen, nieuwe inzichten, tijd voor alles waarvoor je meestal geen tijd neemt (dom!) als je in de mallemolen van de dagelijkse waan mee draait.

In die periode liep ik ook tegen het boek Leven van 1 euro per dag aan. Lekker toepasselijk als je inkomensloos door het leven gaat, maar vooral een ontzettend leuk boek om te lezen. Geen zuur bezuinigingsverhaal, maar een bevrijdende ontdekkingsreis vol humor. De schrijfster is een ander, blijer en gelukkiger, mens na een jaar leven van 1 euro per dag...

Vandaag kwam ik het boekje weer tegen in de boekenkast... dat kan geen toeval zijn. Weer zit ik in een soortgelijke situatie... een mooi kruispunt, leven op de kop, minimale inkomsten... een goed moment om het boek weer te lezen, Kakelbont en P1ppi verder te detoxen en nieuwe wegen in te slaan...

In het kader van de hamster die ik ben, puilen mijn voorraadkasten en diepvries uiteraard weer uit... Ik sluit vandaag een contract af met mijzelf... behalve de onontkoombare uitgaven voor wonen, belastingen, noodzakelijk auto-onderhoud, gezondheid en verse etenswaren als groente, fruit e.d. wordt er geen euro meer uitgegeven aan wat dan ook de komende 100 dagen...

Ik bezem weer verder...

*********************************

Alles wat ik de laatste dagen gedaan heb is mijn huis op orde brengen. 

Ik ben de meubels aan het opruimen, 

maar ook ben ik de dingen van vroeger in mijn hart en mijn gedachten aan het schoonmaken 

door ze te ontdoen van oude schaduwzijden die daar niet meer horen.

[Uit: 'Van dag tot dag' - Wie inspireerde Gibran? Brief 26 november 1911 - Kahlil Gibran]