Vaarwel...

Johanna Berghorst - Koetsier

9 mei 1943 - 30 mei 2012

Ik denk...

ik denk

als het regent

laat ze niet nat worden

en als het stormt

vat ze geen kou

en ik denk ook

dat dat denken

niet helpt

want je wordt nooit meer

nat noch vat je een kou

want het regent

noch waait ooit

meer voor jou

[Bert Schierbeek]

Lof van de geringe eigendunk

De buizerd heeft zichzelf niets te verwijten.

Scrupules zijn de zwarte panter vreemd.

Piranha's twijfelen niet of hun daden wel rechtmatig zijn.

De ratelslang aanvaardt zichzelf zonder voorbehoud.

Jakhalzen met zelfkritiek zijn onbestaanbaar.

Sprinkhaan, kaaiman, haarworm, horzel

leven zoals ze leven en zijn er gelukkig mee.

Honderd kilo weegt het hart van de zwaardwalvis

maar in een ander opzicht is het licht.

Niets is dierlijker

dan een zuiver geweten

op de derde planeet van de zon.

[Wislawa Szymborska]

What goes around, comes around...

Wijze woorden op de Happinez Scheurkalender van vandaag... 

Ongelukkige mensen zoeken altijd een excuus om ongelukkig te zijn
(Hazrat Inayat Khan)

Op een kruispunt stond een man.

Een voorbijganger vroeg hem:

'Ik kom van die stad daar en moet naar de volgende stad.

Weet je hoe de mensen daar zijn?'

De man antwoordde met een vraag:

'Hoe waren de mensen daar?'

'O, die waren gezellig en gastvrij.

Een goede stad om te wonen.'

'De volgende stad is ook een goede plaats om te wonen.

Een goede reis gewenst.'

Even later kwam een tweede voorbijganger langs.

Hij kwam uit dezelfde stad, stelde dezelfde vraag en kreeg 

dezelfde vraag terug:

'Hoe waren de mensen daar?'

'O, die waren heel vervelend. Gierig en op zichzelf.

Verschrikkelijk!'

'Je zult de mensen in de volgende stad ook verschrikkelijk

vinden. Een goede reis gewenst.'

[foto: stoeptegel in Zwolle]

Blijven bezemen...

Je moet de Weg naar Santiago steeds overdoen,

onnodige bagage weggooien,

alleen datgene overhouden waar je geen dag buiten kunt.

Zorgen dat de liefdesenergie vrij kan stromen,

van buiten naar binnen, van binnen naar buiten.

[uit: De Zahir, Paulo Coelho]

Op de schop...

Goed... dan zeg je dus je baan op omdat je je bezig wilt houden met je fotoproject..., loop je een half jaar fictief rond op blote voeten... om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het anders moet...

De knoop is definitief doorgehakt... alles wat ik de afgelopen twee jaar heb gemaakt... het gaat op de schop... soort van van scratch af aan opnieuw beginnen dus...
Perfecte timing uiteraard... als je net bent begonnen met twee parttime banen waardoor de week goed gevuld is...

Duzzzzzzzzzzzzzzzzzz...

De cirkel op blote voeten is rond...

Dat het goed zou komen... daar heb ik geen seconde aan getwijfeld... Maar dat mijn blote-voetenperiode zo goed getimed afgesloten zou worden... daar had ik niet van durven dromen.

Vandaag precies een jaar geleden besloot ik in een split second mijn vaste baan op te zeggen. Waarom...? Dat lees je in deze blog. Wat er daarna zou volgen... ik had echt geen idee... het grote, zwarte en onzekere gat...
De afgelopen maanden, en zeker de afgelopen weken vielen de puzzelstukjes langzaamaan op hun plek.
Sinds een paar weken ben ik voor Beeldbalie aan de slag als beeldredacteur. En uitgerekend gisteren, op 26 april, was de cirkel rond. Mijn eerste inkomsten sinds 1 november werden bijgeschreven op mijn bankrekening en als klap op de vuurpijl kreeg ik aan het eind van de dag te horen dat ik volgende week aan de slag kan in Doetinchem, een leuke parttimebaan bij een mooie organisatie.

26 april is sinds 2010 een dag met een rafelig rouwrandje. Vorig jaar was die dag de directe aanleiding van mijn drastische besluit. En nu, exact een jaar later, is de cirkel rond!

Tijdens een van de sollicitatiegesprekken de afgelopen week kreeg ik de vraag waar ik trots op ben. Nou, hierop dus! Dat ik dwars tegen alle adviezen en meningen in, ondanks alle financiële onzekerheden toch mijn eigen plan heb getrokken en mijn hart heb gevolgd, vol vertrouwen dat dat de enig juiste weg was. Het was zeker niet altijd makkelijk, maar ik ben heel blij dat ik het heb gedaan! Bijna een half jaar op blote voeten... het was mooi, fijn en heel waardevol!

One life, no return, no deposit!

En toen was het weer maandag...

En toen was het weer maandag... geen gewone maandag waarvan er ongeveer 52 in een jaar passen, maar die ene k*t-maandag eind april waarop mijn telefoon om 23.22 uur ging en alles anders werd. Het is vandaag ook niet de 26e, dat is donderdag pas, dan is het echt 2 jaar geleden..., maar het was op een maandag, deze maandag, dus gevoelsmatig is het vandaag 2 jaar geleden...

Het wás een doodnormale maandag, zo één waarvan er dus 52 in een jaar gaan en het is bizar hoe de doodgewone details van die dag in m'n geheugen gegrift staan terwijl ik overdag niet wist wat er 's avonds ging gebeuren. Een blije, zonnige maandag, op het werk liep het allemaal best lekker met een paar extra vrije dagen rondom Hemelvaartsdag in het vooruitzicht. Ik was lekker op tijd klaar op kantoor, had onderweg naar huis nog effe een extra Wii remote gekocht voor mijn nieuwe Wii activiteit... boksen. Na het eten, heerlijk gemept en uitgeleefd op de Wii, douchen en toen moe maar voldaan op de bank met het laatste kliekje wijn dat nog over was van het weekend.
Tegen 11 uur stond Droomland op Hyves als mijn wijsje voor de nacht, nog 1x luisteren en dan naar bed... dat was het plan.
En toen ging de telefoon om 23.22 uur... Mijn ouders, zag ik op het scherm. Op zo'n moment wéét je gewoon dat er iets heel erg fout is.
Mijn vader aan de lijn... drie woorden... 'William is overleden'... en de wereld stond stil... M'n zusje was weduwe en m'n neefje had geen papa meer...

En daar zit je dan 45 km verderop in je eentje met al je emoties, met een kapotte koplamp en met alcohol in je lijf. Niet echt de ideale situatie om nog naar je familie te gaan rijden. Uiteindelijk ben ik middenin de nacht nog bij een vriendin op de bank beland, maar op dit soort momenten is het goed waardeloos dat je familie niet om de hoek woont, dat weet ik inmiddels...

Door de week ploppen is geen gewoonte, maar vanavond doe ik een klein plopje, gewoon om het leven te vieren. De waan van de dag heeft het al lang weer overgenomen, maar het besef dat het maar zo voorbij kan zijn, dat is er 2 jaar geleden met een flinke mokerslag nog extra in geknald.

One life, no return and no deposit... daar kun je dus maar beter van genieten!