Trouw op blote voeten...

Al jaren een van mijn favoriete teksten van Paulo Coelho. En nu weer actueler dan ooit...



*******************************************************

Alles zegt me dat ik op het punt sta een verkeerde beslissing te nemen, maar goed,
niet geschoten is altijd mis.
Wat wil de wereld van mij? Dat ik geen risico's neem?
Dat ik terugga naar waar ik vandaan kom,
en niet de moed heb om 'ja' tegen het leven te zeggen?

Soms komt er geen tweede kans en kun je maar beter
de cadeaus die de wereld je wil geven, aannemen.
Als ik aan iemand of iets trouw moet zijn,
dan is het op de eerste plaats aan mezelf.

[uit: 'Elf minuten' - Paulo Coelho]

Hoofd en hart...

Mijn hoofd en hart zijn nogal eens in gevecht... herkenbaar waarschijnlijk. Kahlil Gibran heeft een mooie tekst over de perfecte balans geschreven. Het klinkt zo simpel als je het leest...


'Je rede en je hartstocht zijn je ziel als roer en zeilen.
Wanneer je zeilen scheuren of je roer breekt, kun je alleen nog meedrijven of slingeren en ronddobberen op volle zee.
Want de rede alleen is een kracht die afremt. En hartstocht zonder tegenwicht is als een vlam die zichzelf verteert.
Maar als de rede opstijgt tot de hoogten van de hartstocht, klinkt een melodie op in je ziel.
En als de hartstocht wordt geleid door de rede, zal zij telkens weer herleven en als een feniks herrijzen uit haar as.
Laat verstand en begeerte twee welkome gasten zijn in jouw huis.
En de ene gast onthaal je net als de andere, want zorg je beter voor de een dan voor de ander, dan zul je de liefde en het vertrouwen van beide verliezen.'

[uit: 'De Profeet' - Kahlil Gibran]

Bab Doukkala

Vandaag ga ik nog weer even terug naar Marrakech in 2009, het vervolg op de blog van 7 november. En voor de laatste blog uit die serie met je even terugbladeren naar 21 mei 2010 (Iedere avond feest). Maar nu dus terug naar 22 maart 2009...

***************************************************



Hierbij weer een update. De Couchsurf-meeting was geslaagd en erg gezellig. Veel jonge Marokkanen, zélfs 3 Marokkaanse vrouwen, een Amerikaanse, een Portugees-Belgische en ik. Na veel kletsen, thee drinken en een late avondmaaltijd ben ik om een uur of één m'n bedje ingerold. Moe maar voldaan! Het was een verademing Marokkanen te ontmoeten die gewoon leuk en aardig zijn. Heel wat anders dan die zeikerds op straat met hun aanklampgedrag, die zijn echt ronduit onbeschofd, helemaal als je 's avonds laat over straat loopt. Maar ook dat hoort erbij hier. [noot 23nov11: ik was toen overduidelijk iets teveel rotte appels tegengekomen; er zijn echt wel meer aardige Marokkanen :-)]

Vanochtend ben ik na het ontbijt via Bab Doukkala naar Jemaa el Fna gewandeld. Dat is een mooie route, want daar heeft het massatoerisme nog niet toegeslagen. Ook de souk in Doukkala is superdruk, maar de straten zien tot diep in de avond vooral zwart van de lokale bevolking met af en toe een toerist die het aandurft van de standaard route af te wijken.
De souks en straten rondom Jemaa waren al verpest door het toerisme en dat is alleen maar erger geworden. [noot 23nov11: in september 2010 stond er tot mijn grote verbijstering ineens een Kentucky Fried Chicken naast de Koutoubia tegenover Jemaa el Fna... dat dus...]. Het is echt onvoorstelbaar hoe snel de toerismemarkt hier in een paar jaar tijd is veranderd. Maart was altijd rustig. Het lijkt nu wel hoogseizoen zoals in mei en september. Bij Toubkal moet je in de rij staan voor een tafeltje... Goed voor de bevolking en economie, maar ik hoop echt dat ze het authentieke vasthouden en zich niet teveel aanpassen het westerse toerisme. IJdele hoop waarschijnlijk... Toubkal heeft in het hurktoilethokje inmiddels een gewone wc-pot geplaatst tegenover het hurktoilet. Volle bak en er valt wat te kiezen... Maar het is wel een concessie aan het toerisme.

Maar goed, ik liep dus in het drukbevolkte Bab Doukkala, was net de hoek om uit de Rue Dar el Bacha... hoor ik ineens mijn naam. Kun je het je voorstellen? Ik had echt even zoiets van 'Huh, ben ik dat'? En ja hoor, middenin de mierenhoop van mensen in de souk van Marrakech loop ik Jurk weer tegen het lijf. Echt onvoorstelbaar en tegelijkertijd verbaast het me niet, zo gaat het al zolang als ik hem ken. Blijkbaar loopt er nog steeds een lijntje.
Eigenlijk kan ik hem geen Jurk meer noemen. Hij draagt helemaal geen jurk meer. Heb net aan hem gevraagd hoe dat zit. Het was verplichte dracht voor officiële gidsen, maar die verplichting is afgeschaft. Weer een concessie dus... Ik zie Jurk liever in een jurk. Maar ja, ik denk niet dat hij zich daar iets van aan trekt.


Verder valt er weinig te melden. Ik ga zo lunchen en dan weer lekker plonzen in het zwembad.

Zelluf doen...

Na 'mama' en 'papa' waren 'zelluf doen' denk ik de eerstvolgende woordjes die ik sprak. Alles 'zelluf doen' en dat wil ik eigenlijk nog steeds. Alles zelluf doen, zelluf maken, zelluf weten, eigengereid, eigenzinnig, eigenwijs... Er zijn al veel labeltjes opgeplakt.

Jaren geleden wilde ik plotsklaps ineens een eigen website, maar ja, die moest ik uiteraard wel 'zelluf' maken en wel NU!
Op een herfstige zaterdag heb ik mijn domeinnaam vastgelegd en de volgende dag kon ik helemaal los. Volledig blanco ging ik op onderzoek; wat had ik nodig om mijn foto's online te krijgen? Vol enthousiasme begon ik 's ochtends aan mijn strooptocht op internet met als doel... aan het eind van de dag een website met foto's online! Redelijk ambitieus dus...
FTP-server, html-cursus, webalbumprogramma, alles werd gevonden, uitgeplozen, gedownload en zo nodig gekocht. En het lukte... de openingspagina was niet bepaald flitsend, maar ik had toch mooi mijn eigen html-pagina geschreven en webalbums gemaakt en de website stond aan het eind van de middag online!

De volgende stap was een betere versie van de website. Dreamweaver werd het toverwoord. Ook dat lukte vrij snel. De site zag er weer wat beter uit, maar top en flitsend was het nog niet. Om optimaal gebruik van Dreamweaver te maken, moet je ook tijd hebben goed in het programma te duiken.

De afgelopen jaren hikte ik er steeds tegenaan, de site kon wel een update gebruiken, maar ja, dat kost veel tijd... als je het 'zelluf' wilt doen.
Maar vandaag was het eindelijk zover, ik had tijd gemaakt! Dreamweaver, CSS, html, sjablonen, puzzelen, lezen, wat wil ik eigenlijk? Enz. Die laatste vraag was niet eens zo moeilijk te beantwoorden. Ik wil een site waarop je in één oogopslag kunt zien wat ik zoal doe en het moet er overzichtelijk uitzien.
Mijn 'verstandige, pragmatische ik' keek meewarig naar de 'zelluf doen ik' -> dat kan veel handiger! Het kwartje viel! Waarom zo ingewikkeld doen? Waarom het wiel opnieuw uitvinden? Een gratis webpagina met het 'overzicht in één oogopslag' aanmaken op Yola, een openingsportaal van mijn eigen website ervoor en vanuit de Yola-pagina linkjes naar mijn verschillende activiteiten. Klaar!!!

Ooit worden het twee flitsende websites, maar voorlopig ben ik tevreden met het huidige resultaat(www.hettyvanderveen.nl).

Dat dus...

Woman staat al 1,5 maand bovenaan de shortlist, Stronger kwam er een 2,5 week geleden bij... Anouk + Sugababes = Stronger Woman!!!

Als je geen liefde hebt voor elkaar...

11-11-11, 11u als aanvangstijd voor haar afscheid, ze had het niet beter kunnen regisseren. Mijn oude buuf hield wel van een geintje.
Vanochtend hebben we afscheid van haar genomen, 87 jaar, mooi mens!

Vaak heb ik de afgelopen week terug gedacht aan die keer dat ze me naar bed bracht. Ik zal een jaar of 5 geweest zijn. 'Zal ik jou eens even heel lekker instoppen?' Ze trok de dekens lekker omhoog rond mijn nek en pakte toen de onderste puntjes van het kussen, trok ze naar beneden en duwde ze ook lekker in mijn hals. 'Dat vond Sjaak (= Jacques, haar jongste zoon, toen inmiddels een jaar of 17/18) vroeger ook zo fijn'.
Sinds die avond dat ze me zo lekker inpakte, trek ik iedere avond trouw de kussenpuntjes rond mijn nek. Het is inderdaad fijn!!!

Ik ben niet zo van het woord van God, maar in de essentie van de tekst hieronder kan ik me helemaal vinden. Het was een van haar favoriete teksten en ik herken haar er ook in.

Dag lieve gekke buurvrouw! En sorry dat ik je weleens heb geplaagd met nepspinnen, zelfs daarvoor sprong je van angst bovenop de kruk in de keuken. Rust zacht!

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
vallen de dromen in duigen.
Dromen van vrede worden niet waar,
kwaad is niet om te buigen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.

Als je geen antwoord geeft op verdriet,
zullen de tranen niet drogen.
Als je het leed in de wereld niet ziet,
worden Gods woorden verbogen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.

Als je geen oog hebt voor het gemis,
als je geen brood weet te delen.
Denk dan aan Jezus,
die brood en die vis,
uit liefde deelde met velen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
is er geen hoop meer op zegen.
Kinderen maak de liefde toch waar,
schrijf het op alle wegen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria,
als je geen liefde hebt voor elkaar,
leef je buiten Gods gloria.
(Hanna Lam)

Eb op blote voeten...

Inmiddels is er 1,5 week verstreken sinds ik de laatste keer de deur uit liep bij TNT in Hoofddorp. Het lijkt lang geleden… Heel langzaamaan komt de rust terug in mijn leven. De stilte daalt neer. Reiki, mediteren, fotograferen, schrijven, lezen, nieuwe muziek ontdekken, wandelen, genieten, koken, opruimen, bezemen (letterlijk & figuurlijk), klein beetje Twitteren, ‘gewoon’ Facebooken (dat was niet zo idioot veel als Twitter) en soms gewoon alleen maar stil zijn.

Het is in mijn werkende leven de 7e keer dat ik mijn baan heb opgezegd zonder iets anders in het verschiet te hebben en het is de allereerste keer dat het gelukt is echt vrijwillig werkloos te worden. Verstand en vertrouwen komen met de jaren zullen we maar zeggen. Ik heb nog steeds geen flauw idee welke kant ik op zal gaan, maar ik moet ook niet alles willen weten. Follow the path of your unwritten life…

Hoe ik me voel? Dit gedicht van M. Vasalis komt aardig in de buurt.

Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
Waterdun omhuld door ’t ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?