Shine on you crazy diamond...

Een bijzonder mens en hij ging veel te vroeg dood :'( ...

Kleine blije dingen...

Kleine blije dingen… ze worden zo vaak over het hoofd gezien. Overschreeuwd door alle berichten over hoe slecht het gaat, hoe slecht het weer is, hoe groot de crisis is enz. Op de een of andere manier lukt het veel mensen zich vooral te concentreren op negatieve dingen terwijl de blije momenten voor het oprapen liggen.

Hoe slecht was het weer de afgelopen dagen eigenlijk? Dat viel reuze mee, de zon scheen en schijnt vaak en dit onstuimige weer levert de prachtigste luchten op, echt genieten. Kleine blije momenten, zomaar gratis voor niets.


Waar ik blij van word? In willekeurige volgorde een greep uit een oneindig lange lijst…
- de geur van versgebrande koffie van de Pelikaan in de Zutphense binnenstad
- een mooie zonsopkomst/zonsondergang
- onbekende mensen op straat die terug groeten en lachen
- koken voor familie en vrienden en ze zien genieten
- veerkracht van dierbaren, zelfs uit de grootst mogelijke narigheid komen weer mooie dingen voort
- een kiekje dat onverwacht een superfoto blijkt te zijn
- een appeltje of een banaantje delen met mijn lieve, hoogbejaarde pluizebol Bob (konijn)
- de slappe lach hebben met een vriendin (om iets onbenulligs uiteraard)
- 's avonds in een knisperig vers & fris bed kruipen met beddegoed dat overdag buiten heeft gewapperd
- berichtjes (algemeen & persoonlijk) en filmpjes op internet die me dwars door het scherm heen laten lachen en/of huilen
- een gemiste aansluiting op een station of vliegveld, waardoor er ineens leuke gesprekken ontstaan met medepassagiers/lotgenoten
- op blote voeten door het huis dansen op een vrolijk wijsje (en het liefst keihard meebleren)
- van niets iets maken (en dat dat dan lukt)
- de eerste zonnige dag na de winter en dan in een dekbedje gerold in de tuin zitten omdat het eigenlijk toch nog veel te koud is
- een eekhoorntje dat mijn pad kruist in het bos
- een mooie vlinder in november op mijn boodschappenkarretje
- iets doms doen zoals de auto dichtgooien met de sleutels erin en dan op de bank moeten slapen bij vrienden = gewoon onbeperkt wijn kunnen drinken en 's ochtends gezellig samen ontbijten
- in een speeltuin toch nog even schommelen
- muntthee met verse munt uit de tuin
- de volle maan
- middenin de zomer Do they know it's Christmas draaien
- gekke beestjes die voor mijn camera springen
- enz...

Geluk ligt voor het oprapen, echt waar, maar je moet het wel willen zien! En de minder leuke momenten, die zijn er ook, maar alles gaat voorbij, ook nare en zware momenten.

Bezemen op blote voeten...

De 2 december-tekst van Kahlil Gibran kan best op 1 december... vind ik... aangezien hij erg toepasselijk is. Bijna dagelijks krijg ik de vraag 'heb je al een andere baan?' Nee dus, maar die heb ik ook nog niet gezocht, zoals gepland... Het blijkt toch een hele kunst te zijn me niet op te laten jagen door die vraag en de meewarige blikken. Het stond er echt hoor, in mijn blog van 24 oktober (4e alinea). Het is dus de bedoeling! En zoals altijd trek ik gewoon mijn eigen plan zonder plan.

Inmiddels ben ik precies een maand op blote voeten en ik besef steeds meer hoe ik hier aan toe was, gewoon even helemaal niets moeten, niets plannen, linksaf slaan als ik eigenlijk rechtsaf had gepland. Niet dat ik niets doe, maar ik doe de dingen wel op het moment dat ik denk 'NU'.
De website is inmiddels geüpdate, ik heb weer een paar gave foto's gemaakt en verder bezem ik nog even vrolijk verder.



Kahlil Gibran heeft het in de tekst hieronder precies verwoord zoals het is...

****************************************************

Alles wat ik de laatste dagen gedaan heb is mijn huis op orde brengen. Ik ben de meubels aan het opruimen, maar ook ben ik de dingen van vroeger in mijn hart en mijn gedachten aan het schoonmaken door ze te ontdoen van oude schaduwzijden die daar niet meer horen.

[Uit: 'Van Dag tot Dag' - Wie inspireerde Gibran? Brief 26 november 1911 - Kahlil Gibran]

Trouw op blote voeten...

Al jaren een van mijn favoriete teksten van Paulo Coelho. En nu weer actueler dan ooit...



*******************************************************

Alles zegt me dat ik op het punt sta een verkeerde beslissing te nemen, maar goed,
niet geschoten is altijd mis.
Wat wil de wereld van mij? Dat ik geen risico's neem?
Dat ik terugga naar waar ik vandaan kom,
en niet de moed heb om 'ja' tegen het leven te zeggen?

Soms komt er geen tweede kans en kun je maar beter
de cadeaus die de wereld je wil geven, aannemen.
Als ik aan iemand of iets trouw moet zijn,
dan is het op de eerste plaats aan mezelf.

[uit: 'Elf minuten' - Paulo Coelho]

Hoofd en hart...

Mijn hoofd en hart zijn nogal eens in gevecht... herkenbaar waarschijnlijk. Kahlil Gibran heeft een mooie tekst over de perfecte balans geschreven. Het klinkt zo simpel als je het leest...


'Je rede en je hartstocht zijn je ziel als roer en zeilen.
Wanneer je zeilen scheuren of je roer breekt, kun je alleen nog meedrijven of slingeren en ronddobberen op volle zee.
Want de rede alleen is een kracht die afremt. En hartstocht zonder tegenwicht is als een vlam die zichzelf verteert.
Maar als de rede opstijgt tot de hoogten van de hartstocht, klinkt een melodie op in je ziel.
En als de hartstocht wordt geleid door de rede, zal zij telkens weer herleven en als een feniks herrijzen uit haar as.
Laat verstand en begeerte twee welkome gasten zijn in jouw huis.
En de ene gast onthaal je net als de andere, want zorg je beter voor de een dan voor de ander, dan zul je de liefde en het vertrouwen van beide verliezen.'

[uit: 'De Profeet' - Kahlil Gibran]

Bab Doukkala

Vandaag ga ik nog weer even terug naar Marrakech in 2009, het vervolg op de blog van 7 november. En voor de laatste blog uit die serie met je even terugbladeren naar 21 mei 2010 (Iedere avond feest). Maar nu dus terug naar 22 maart 2009...

***************************************************



Hierbij weer een update. De Couchsurf-meeting was geslaagd en erg gezellig. Veel jonge Marokkanen, zélfs 3 Marokkaanse vrouwen, een Amerikaanse, een Portugees-Belgische en ik. Na veel kletsen, thee drinken en een late avondmaaltijd ben ik om een uur of één m'n bedje ingerold. Moe maar voldaan! Het was een verademing Marokkanen te ontmoeten die gewoon leuk en aardig zijn. Heel wat anders dan die zeikerds op straat met hun aanklampgedrag, die zijn echt ronduit onbeschofd, helemaal als je 's avonds laat over straat loopt. Maar ook dat hoort erbij hier. [noot 23nov11: ik was toen overduidelijk iets teveel rotte appels tegengekomen; er zijn echt wel meer aardige Marokkanen :-)]

Vanochtend ben ik na het ontbijt via Bab Doukkala naar Jemaa el Fna gewandeld. Dat is een mooie route, want daar heeft het massatoerisme nog niet toegeslagen. Ook de souk in Doukkala is superdruk, maar de straten zien tot diep in de avond vooral zwart van de lokale bevolking met af en toe een toerist die het aandurft van de standaard route af te wijken.
De souks en straten rondom Jemaa waren al verpest door het toerisme en dat is alleen maar erger geworden. [noot 23nov11: in september 2010 stond er tot mijn grote verbijstering ineens een Kentucky Fried Chicken naast de Koutoubia tegenover Jemaa el Fna... dat dus...]. Het is echt onvoorstelbaar hoe snel de toerismemarkt hier in een paar jaar tijd is veranderd. Maart was altijd rustig. Het lijkt nu wel hoogseizoen zoals in mei en september. Bij Toubkal moet je in de rij staan voor een tafeltje... Goed voor de bevolking en economie, maar ik hoop echt dat ze het authentieke vasthouden en zich niet teveel aanpassen het westerse toerisme. IJdele hoop waarschijnlijk... Toubkal heeft in het hurktoilethokje inmiddels een gewone wc-pot geplaatst tegenover het hurktoilet. Volle bak en er valt wat te kiezen... Maar het is wel een concessie aan het toerisme.

Maar goed, ik liep dus in het drukbevolkte Bab Doukkala, was net de hoek om uit de Rue Dar el Bacha... hoor ik ineens mijn naam. Kun je het je voorstellen? Ik had echt even zoiets van 'Huh, ben ik dat'? En ja hoor, middenin de mierenhoop van mensen in de souk van Marrakech loop ik Jurk weer tegen het lijf. Echt onvoorstelbaar en tegelijkertijd verbaast het me niet, zo gaat het al zolang als ik hem ken. Blijkbaar loopt er nog steeds een lijntje.
Eigenlijk kan ik hem geen Jurk meer noemen. Hij draagt helemaal geen jurk meer. Heb net aan hem gevraagd hoe dat zit. Het was verplichte dracht voor officiële gidsen, maar die verplichting is afgeschaft. Weer een concessie dus... Ik zie Jurk liever in een jurk. Maar ja, ik denk niet dat hij zich daar iets van aan trekt.


Verder valt er weinig te melden. Ik ga zo lunchen en dan weer lekker plonzen in het zwembad.

Zelluf doen...

Na 'mama' en 'papa' waren 'zelluf doen' denk ik de eerstvolgende woordjes die ik sprak. Alles 'zelluf doen' en dat wil ik eigenlijk nog steeds. Alles zelluf doen, zelluf maken, zelluf weten, eigengereid, eigenzinnig, eigenwijs... Er zijn al veel labeltjes opgeplakt.

Jaren geleden wilde ik plotsklaps ineens een eigen website, maar ja, die moest ik uiteraard wel 'zelluf' maken en wel NU!
Op een herfstige zaterdag heb ik mijn domeinnaam vastgelegd en de volgende dag kon ik helemaal los. Volledig blanco ging ik op onderzoek; wat had ik nodig om mijn foto's online te krijgen? Vol enthousiasme begon ik 's ochtends aan mijn strooptocht op internet met als doel... aan het eind van de dag een website met foto's online! Redelijk ambitieus dus...
FTP-server, html-cursus, webalbumprogramma, alles werd gevonden, uitgeplozen, gedownload en zo nodig gekocht. En het lukte... de openingspagina was niet bepaald flitsend, maar ik had toch mooi mijn eigen html-pagina geschreven en webalbums gemaakt en de website stond aan het eind van de middag online!

De volgende stap was een betere versie van de website. Dreamweaver werd het toverwoord. Ook dat lukte vrij snel. De site zag er weer wat beter uit, maar top en flitsend was het nog niet. Om optimaal gebruik van Dreamweaver te maken, moet je ook tijd hebben goed in het programma te duiken.

De afgelopen jaren hikte ik er steeds tegenaan, de site kon wel een update gebruiken, maar ja, dat kost veel tijd... als je het 'zelluf' wilt doen.
Maar vandaag was het eindelijk zover, ik had tijd gemaakt! Dreamweaver, CSS, html, sjablonen, puzzelen, lezen, wat wil ik eigenlijk? Enz. Die laatste vraag was niet eens zo moeilijk te beantwoorden. Ik wil een site waarop je in één oogopslag kunt zien wat ik zoal doe en het moet er overzichtelijk uitzien.
Mijn 'verstandige, pragmatische ik' keek meewarig naar de 'zelluf doen ik' -> dat kan veel handiger! Het kwartje viel! Waarom zo ingewikkeld doen? Waarom het wiel opnieuw uitvinden? Een gratis webpagina met het 'overzicht in één oogopslag' aanmaken op Yola, een openingsportaal van mijn eigen website ervoor en vanuit de Yola-pagina linkjes naar mijn verschillende activiteiten. Klaar!!!

Ooit worden het twee flitsende websites, maar voorlopig ben ik tevreden met het huidige resultaat(www.hettyvanderveen.nl).